นเพราะเป็นเขาด้วยถึงอยากแก้แค้นแต่ไม่มีอำนาจ มีความคิดไปก็หมดหนทางอยู่ดี”
จงรุ่ยคิดตาม และรู้สึกว่าเขาน่าสงสารเล็กน้อย “หากไม่มีเรื่องนั้นเกิดขึ้นคนที่อยู่ตำแหน่งนั้นในตอนนี้เป็นไท่จื่อองค์ก่อน เขาในฐานะบุตรของบุตรชายคนโต มีโอกาสสูงที่จะได้บัลลังก์ไม่เหมือนตอนนี้ โดดเดี่ยว ลำบากยากแค้น แม้แต่ญาติคนเดียวก็ไม่เหลือ แม้แต่ชาติกำเนิดที่แท้จริงยังเปิดเผยไม่ได้เกิดในราชวงศ์คงเป็นเรื่องที่โชคร้ายที่สุด”
“เจ้าพูดอะไรน่ะ!” จงซู่มองเขา “เรื่องนี้จากนี้ไปเหยียบไว้ให้มิดไม่อนุญาตให้พูดถึงเรื่องนี้อีก!”
จงรุ่ยเอามือแตะจมูก และรู้ว่าตนเองพูดมากเกินไป “ขอรับ…”
…………
ในตอนแรกหยางชูไม่คิดที่จะเคลื่อนไหว เขาไม่ได้ไปถามตระกูลจงว่าสุดท้ายจัดการกับบุรุษชุดดำอย่างไร
แม้อาหว่านจะถือว่าเป็นเจ้านายเก่าของคนพวกนี้ แต่เรื่องที่บุรุษชุดดำทำนั้นหลุดพ้นจากการแก้แค้นนานแล้วไม่ถือว่าทำให้แผ่นดินวุ่นวายมากเกินไป เขาไม่ต้องการให้อาหว่านถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
โชคร้ายที่นางมีชาติกำเนิดเช่นนั้น นางเป็นสตรี เรื่องที่สามารถทำได้มีได้น้อย หากนางพัวพันกับความคิดที่จะแก้แค้นก็จะเจ็บปวดมากกว่าเขา
เขาอาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งหิมะตกที่ไป๋เหมินเซี่ย ทันทีที่หิมะตกในเขตแดนซีเป่ย หมายความว่าถนนได้ถูกปิดลง
เอาล่ะ ทีนี้ต่อให้อยากไปก็ไปไม่ได้ ถ้าโชคดีอาจอยู่จนถึงท้ายปีถ้าโชคไม่ดีอาจยาวไปถึงฤดูใบไม้ผลิ
หยางชูไม่ว่าอะไรเพร
