าะทางด้านเกาถางอาหว่านจัดการได้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว หากมีอะไรที่จัดการไม่ได้ก็ให้ผู้จัดการหยางหรือโหวเหลียงช่วยเหลือ
เมื่อพูดถึงโหวเหลียงหยางชูรู้สึกกังวลเล็กน้อย “เจ้านั่นนิสัยเก่าจะไม่กำเริบใช่หรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม “ก่อนออกเดินทางข้าให้ตัวฝูคอยจับตาดูเขาแล้ว”
“ตัวฝูหรือ ไม่กลัวว่าจะถูกเขาหลอกหรืออย่างไร”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่เห็นด้วยของเขาหมิงเวยจึงตอบว่า “ท่านอย่าดูถูกตัวฝูสิ นางแค่ซื่อสัตย์แต่ไม่ได้โง่ นางรู้เหตุผลไม่หวั่นไหวอยู่แล้วคนฉลาดแกมโกงอย่างโหวเหลียงทำอะไรนางไม่ได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ”
“ใช่ๆๆ ที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผล”
ข้างนอกมีหิมะตกหนัก และถึงแม้ว่าจะมีกองไฟถ่านอยู่ในเรือน แต่อากาศก็ยังเย็นอยู่บ้าง หยางชูสัมผัสมือของนางที่เย็นเล็กน้อยแล้วถาม “บาดแผลครั้งก่อนเป็นอย่างไรบ้างเหตุใดข้ารู้สึกว่าดูอ่อนแอกว่าเมื่อก่อน”
“เดิมทีร่างกายนี้ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว” หมิงเวยยืมมือของเขาทำให้ตนเองรู้สึกอบอุ่น “หากข้าไม่มาและคุณหนูเจ็ดไม่ถูกทำให้ตกใจจนเสียชีวิต แต่นางก็อาจจะอายุไม่ถึงสามสิบปี”
หยางชูเริ่มประหม่า “งั้นท่านตอนนี้…”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าใช้สมุนไพรล้ำค่ามากมายดูแลร่างกายเช่นนี้จะเสียเปล่าได้อย่างไรเจ้าคะ”
หยางชูถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ต้องการอะไรท่านบอกมาได้เลยหากบำรุงได้ดีก็คุ้มค่าที่จะจ่าย”
“เจ้าค่ะ”
“อากาศหนาวเช่นนี้ให้ข้าช่วยท่านให้อุ่นขึ้นจะดีกว่า” เขาพูดด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แ
