มหรือเจ้าคะ” นางนั่งลงตรงหน้าหยางชู
“อืม” หยางชูตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ยานั่นหายากมากทุกเม็ดมีการบันทึกไว้ แม้ว่าข้าจะอยู่ในหวงเฉิงซือ แต่ก็ไม่สามารถหยิบใช้ตามใจได้”
หมิงเวยพูด “ในเมื่อเป็นของปลอมเขาคงทนการทรมานไม่ไหวจึงพูดออกมา และสิ่งที่เขาพูดอาจไม่เป็นความจริง”
สิ้นเสียงนางหยางชูยืนขึ้นอย่างกะทันหัน และกวาดทุกอย่างบนโต๊ะเล็กออกไปจนหมด เตะเก้าอี้จนแหลกเป็นชิ้นๆ ดวงตาแดงก่ำท่าทางดูโกรธเป็นอย่างมาก
“คุณชาย!” อาสวนรีบเข้ามา หยางชูยังคงโกรธจัดเขาเตะตะเกียงจนในกระโจมตกอยู่ในความมืด
“ออกไป!” เขาตะโกน
อาสวนลังเล แต่ได้ยินหมิงเวยพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ออกไปเถอะ”
อาสวนนิ่งไปชั่วครู่ “ขอรับ”
ในความมืดมิดหมิงเวยฟังเสียงร้องราวกับสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ น้ำเสียงนั้นดูหดหู่และเจ็บปวด “หลายปี หลายปีเพียงนี้! ที่ข้ายังคิดว่าเขาเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดจริงๆ ทั้งรักและเคารพเขา แต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ แม้หลังจากนั้นข้าจะรู้ว่าเขาไม่ใช่ ข้ารู้ว่าเขาโกหกข้า แต่ยังคิดว่าอย่างน้อยเขาก็เป็นฮ่องเต้ที่ดี นอกจากเรื่องที่พรากท่านแม่ไปจากข้าแล้วเรื่องอื่นเขากลับทำได้ดี การจับผิดไม่ใช่ความผิดของเขา แต่ผลกลับเป็นอย่างไรเล่า ผลลัพธ์เป็นอย่างไรล่ะ!”
“เขาโกหกข้า! เดิมทีเขาไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์! ครอบครัวของข้าต้องตายอย่างน่าสลดเขามันฆาตกร!”
เขาพูดไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เหตุใดเขาถึงเป็นคนเช่นนี้ข้าเชื่อเขาถึงเพียงนั
