อนนี้ได้ยินแล้วจึงได้แต่ทำเป็นไม่รู้ ศึกชิงบัลลังก์เต็มไปด้วยเลือดเรื่องนี้ใครๆ ต่างรู้ว่าเป็นเช่นนี้ในทุกๆ รุ่น
พี่น้องตระกูลเจียงทำร้ายกันเองไม่ใช่ไม่เคยมีมาก่อนไม่ใช่ว่าอนาคตจะไม่เกิดขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลจงเป็นเพียงผู้บัญชาการทหาร การยอมจำนนต่อไท่จื่อในอดีตนั้นเป็นเพราะบิดาของเขาสับสนไปชั่วขณะคิดว่าไท่จื่อกำลังจะขึ้นครองบัลลังก์ และอีกฝ่ายจะเป็นเจ้านายที่ชอบธรรม พูดตามตรงสถานะของพวกเขาที่อยู่ฝั่งไท่จื่อเองก็รักษาไว้ไม่ได้
ยี่สิบปีผ่านไปตำแหน่งฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังมั่นคงแล้วพวกเขาจะทำอะไรได้อีกทำได้แค่ทำหน้าที่ขุนนางอย่างดีที่สุด
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้จงซู่ก็หันไปมองหยางชู เขาเป็นขุนนาง สามารถทนเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว แต่คุณชายหยางเป็นสายเลือดของซือฉว๋ายไท่จื่อเมื่อรู้ความจริงแล้วคงไม่…
หยางชูดูสงบและถามต่อ “แล้วหลักฐานที่ท่านพูดถึงก่อนหน้านี้ล่ะ หลิ่วหยางจวิ้นอ๋องพบหลักฐานแล้วจากนั้นเขาทำอะไร”
บุรุษชุดดำยิ้มอย่างขมขื่น “หลักฐานเอาผิดงั้นหรือ มันจะไปมีได้อย่างไร ในตอนนั้นจวิ้นอ๋องพ่ายแพ้ก็ถูกหวงเฉิงซือใช้ยาลับนั่น หลักฐานก็ถูกพบไปนานแล้ว ตอนนี้เขาสะอาดไม่มีอะไรให้กลัว…”
หยางชูหลับตาเขาลุกขึ้น และพยักหน้าให้สองพ่อลูกตระกูลจง “ข้ารู้ในเรื่องที่อยากรู้แล้วที่เหลือตามสบาย” พูดจบเขาก็หันหลังออกจากกระโจมโดยไม่ลังเล
……….
เมื่อกลับไปถึงกระโจมของตนเองหมิงเวยเดินตามเข้ามา
“ยานั่นเป็นของปลอ
