นอาจารย์เป็นคนใจดีอยู่แล้วจึงรับนางไว้ชั่วคราว ในตอนนั้นท่านอาจารย์กำลังจะไปปราบอสูรตัวหนึ่ง เขาตัดสินใจรอให้จัดการเรื่องนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยหาที่อยู่ให้แม่ม่ายผู้นั้น แต่ว่า…”
หมิงเวยชะงักไปชั่วครู่นางยิ้มหยัน “มันยากที่จะแยกแยะสิ่งต่างๆ บนโลกนี้ พวกเขาเดินทางด้วยกันจนสุดท้ายมิอาจแยกจากกันได้ อสูรตัวนั้นมีพลังมาก และเพื่อที่จะปราบมันทำให้อาจารย์ได้รับบาดเจ็บสาหัส แม่ม่ายผู้นั้นต้องการตอบแทนเขาที่ช่วยชีวิตนางจึงดูแลเขาเป็นอย่างดี และไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นฝ่ายชอบพอก่อนสรุปก็คือเรื่องต่างๆ ได้ดำเนินมาถึงจุดนี้”
หยางชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ข้าไม่ได้มีเจตนาจะประเมินความรู้สึกอาจารย์ของท่าน แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ความรักเกิดขึ้นเพราะความสงสารนั้นง่ายมาก เขาลำบากมาครึ่งชีวิตไม่เคยถูกดูแลเอาใจใส่อย่างดีมาก่อน แต่แม่ม่ายนางนั้นไม่มีที่พึ่งจึงติดตามอาจารย์ของท่านจะต้องมีความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นกัน”
“ก็อาจจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูดเสียงเบา “ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลใด มันก็เป็นความรักไม่ใช่เพราะความสงสาร เพราะรักจึงไม่เต็มใจที่จะแยกจากกันใช่หรือไม่”
หยางชูถูกนางเกลี้ยกล่อม “ก็ใช่”
“ท่านอาจารย์ไม่มีความคิดที่จะละทิ้งหน้าที่ ท่านอายุสี่สิบแล้ว แต่แม่ม่ายผู้นั้นเพิ่งจะอายุยี่สิบปี เมื่อเป็นเช่นนี้จึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเป็นเพราะความเสน่หาหร
