ือเปล่า แต่ในเรื่องนี้แม่ม่ายนางนั้นมีความมุ่งมั่นมากกว่าท่านอาจารย์ การแต่งงานครั้งก่อนของนางคือการเสียสละ แต่ครั้งนี้นางต้องกุมชะตากรรมของตนเองนางไล่ตามขอความรักอย่างยืนหยัดไม่ลดละ สุดท้ายท่านอาจารย์จึงยอมรับในที่สุด ข้ารู้ว่าที่จริงแล้วท่านอาจารย์มีความสุขมากท่านผูกมัดตนเองมาทั้งชีวิตไม่เคยตามใจตนเองเลย ครั้งแรกที่เขาข้ามเส้นก็ต้องมีความสุขกว่าคนปกติอยู่แล้ว…”
หยางชูไม่เข้าใจ “เช่นนี้ไม่ดีหรือ ทั้งสองคนแม้จะอายุและสถานะต่างกันมาก คนหนึ่งยังไม่แต่งงานอีกคนเป็นม่าย ไม่ได้ขวางทางคนอื่นนี่เหตุใดท่านถึงพูดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผิดและเสียใจไปตลอดชีวิตกัน”
หมิงเวยเงียบไปนานและพูดว่า “เพราะนางตายแล้วเจ้าค่ะ”
“ใคร อ้อ ท่านหมายถึงหญิงม่ายนางนั้นหรือ” เทียนซ่วนจื่อมีชีวิตจนกระทั่งถ่ายทอดความรู้ให้นางเขาไม่ตายเร็วเช่นนั้นหรอก
“ท่านอาจารย์บอกว่าท่านเกี่ยวข้องกับกรรมมากเกินไปจึงทำให้นางตาย พวกเขามีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงสามปีสั้นๆ และสามปีหลังจากนั้นนางก็จากไป”
หยางชูฟังน้ำเสียงของนางก็รู้สึกเศร้าจนอธิบายไม่ถูกเรื่องนี้มีผลกระทบต่อนางมากไป
ผ่านไปสักพักหมิงเวยพูดต่อว่า “ท่านก็รู้ว่าท่านอาจารย์ไม่ได้มีข้าเป็นศิษย์แค่ผู้เดียว หลังจากนั้นท่านก็รับศิษย์น้องเข้ามาเดิมทีท่านคิดจะส่งมอบป้ายสัญลักษณ์ปรมาจารย์แห่งชีวิตให้ศิษย์น้อง แต่เพราะ…”
นางยิ้มดูถูกตนเอง “ท่านอาจารย์บอกว่าข้ามีหัวใจไม่มั่นคง แยกแยะผิด
