ถูกไม่ได้ เกรงว่ายากที่จะยึดมั่นในตัวเองตรงกันข้ามกับศิษย์น้อง เขามีจิตใจที่บริสุทธิ์ จิตมุ่งมั่นในการทำเรื่องใดเรื่องหนึ่งสามารถยืนหยัดในตนเองได้”
เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไรนางจึงถามไปว่า “ท่านไม่คิดว่าแปลกหรือ ข้ามาที่นี่ตั้งนาน เรื่องทุกอย่างที่ข้าทำเหตุใดถึงไม่เหมือนคนไม่ดีกัน”
หยางชูพูดอย่างใจเย็น “ข้ารู้ตั้งนานแล้ว แม้ว่าเป้าหมายของท่านจะยุติธรรมและเที่ยงตรง แต่การกระทำดูมีความชั่วร้ายแฝงอยู่ อย่างตอนอยู่ที่ตงหนิงการแก้แค้นของตระกูลหมิงดูเหมือนจะเป็นไปตามหลักการ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นไปโดยพลการ หากเรื่องนี้เป็นศิษย์พี่ของข้าเป็นคนจัดการ เขาอาจสังหารนายท่านสอง นายท่านสามโดยตรงแทนที่จะทำให้เขาเกิดอาการคลั่งจากเคล็ดวิชาทำให้พวกเขาถูกทรมานจนตายด้วยภาพลวงตา”
“ใช่! นั่นเป็นจุดที่ข้าไม่พอใจที่สุดเหตุใดผู้ที่ทำเรื่องดีถึงถูกผูกมัดด้วยข้อจำกัดต่างๆ อยู่เสมอ ไร้มนุษยธรรมงั้นหรือ แล้วอย่างไร พวกเขามีมนุษยธรรมต่อเหยื่อหรือไม่เล่า เมื่อตอนที่ข้าเป็นเด็กข้าก็เคยพูดเช่นนี้กับท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์บอกว่าข้าที่มีจิตใจเช่นนี้อันตรายมาก มันเป็นความต่างระหว่างการรักษากับการทำลาย ในฐานะปรมาจารย์แห่งชีวิตเพราะมีพลังที่แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาจึงต้องมีคุณธรรมที่สูงกว่าคนธรรมดาทั่วไป” หยางชูลูบหัวนางเบาๆ แสดงการสนับสนุนอย่างไร้เสียง
“แต่หลังจากนั้นท่านอาจารย์ก็เลือกข้าเป็นผู้สืบทอด เพราะข้าบอกท่านอาจารย์ว่า
