าะเหล็กให้งั้นยกอย่างอื่นแทนได้ใช่หรือไม่”
เหลียงจางพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “หากต้องเกิดสงครามก็ไม่ให้ทั้งนั้น”
หยางชูเชิดหน้า “หูเหรินเองก็คงไม่อยากสู้เช่นกัน ฤดูหนาวกำลังจะมาเยือน พวกเขาเพิ่งเกิดสงครามนองเลือดกันภายใน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเคลื่อนไหวมาทางใต้”
มันก็มีเหตุผล แต่เหลียงจางไม่ต้องการให้เขาได้ใจจนลืมตัว “นั่นคือซูถู องค์ชายเจ็ดแห่งเผ่าหมาป่าหิมะ! ในเมื่อท่านทราบเรื่องในหูตี้ท่านก็น่าจะทราบว่าตอนนี้เผ่าหมาป่าหิมะผงาดขึ้นมา และเขามีแนวโน้มที่จะกลายเป็นผู้นำเผ่าหูในอนาคตเพื่อปกป้องความปลอดภัยของเขา หูเหรินคงทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย!”
“ข้าก็จะทำทุกอย่างเพื่อช่วยคน!” เหลียงจางจ้องมองเขา
หยางชูเชิดหน้าแล้วมองกระดาษบนโต๊ะ “ท่านอาเหลียง เขียนใบมอบอำนาจเถอะ! นักรบเกราะเหล็กไม่มอบให้ไม่เป็นไรเป็นกองอื่นก็ได้”
เหลียงจางลดน้ำเสียง “ท่านต้องการเท่าไหร่”
“หูเหรินมีกองกำลังพันคนงั้นข้าต้องการพันคนเช่นกัน จำไว้นะขอรับข้าต้องการทหารม้าชั้นยอดแบบที่ผ่านศึกมามาก ท่านอย่าเอาพวกไร้ประโยชน์มาให้ข้านะขอรับ ไม่เช่นนั้นเมื่อตอนที่ท่านพร้อมที่จะตาย แมลงจำนวนมากจะคลานออกมาจากท้องของท่าน!”
เหลียงจางอดทนต่ออาการคลื่นไส้ และพยายามเกลี้ยกล่อมเขาอีกครั้ง “ท่านคิดว่าหูเหรินเป็นกลุ่มโจรที่ท่านไปเก็บกวาดครั้งก่อนหรือ กำลังคนข้าให้ท่านได้ แต่ท่านควรชั่งน้ำหนักให้ดีว่าตนเองจะมีชีวิตกลับมาได้หรือไม่!”
“หากข
