“พระอาจารย์นี่หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” หมิงเวยมองเขา “ข้าถอยให้ท่านแล้ว พระอาจารย์ยังไม่พอใจอีกหรือ”
พระอาจารย์ช่างจื้อถอนหายใจดวงตาของเขามีประกายอันแรงกล้า “พิธีกรรมเทียนเสินกำลังจะมาถึงยอดฝีมือที่จับตัวหาได้ยากเช่นแม่นางมาที่เมืองหยุนไฉ ข้าจะสงบใจได้อย่างไร”
หมิงเวยพยายามมากขึ้น “ข้าไม่คิดที่จะทำให้เผ่าฉีหูตกที่นั่งลำบากหรอกเจ้าค่ะ”
น่าเสียดายที่พระอาจารย์ช่างจื้อไม่ถอยให้ “ท่านบอกไม่อยาก ไม่อยากจริงๆ หรือ”
“….” หมิงเวยถอนหายใจ “ถ้าเช่นนั้นพระอาจารย์จะให้ทำอย่างไรเจ้าคะ”
“ออกไปจากหยุนไฉซะ!” พระอาจารย์ช่างจื้อพูดเสียงเด็ดขาด “ขอเพียงแม่นางออกจากเมืองหยุนไฉในทันทีพวกเราจะถือว่าไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น”
รอยยิ้มของหมิงเวยหายไป “แล้วถ้าข้าบอกว่าไม่ล่ะ”
“เช่นนั้นจะมาโทษพระอาจารย์ไม่ได้!” สิ่งที่พระอาจารย์ช่างจื้อรอคอยคือคำพูดนี้ของนาง กล่าวจบเขาก็ลอยตัวขึ้นแล้วโยนบาตรสีทองออกไป
หมิงเวยเตรียมพร้อมที่จะโต้กลับอยู่แล้ว แต่กลับได้ยินเสียง ‘ฉึก’ ตามด้วยเสียงระเบิดดังขึ้นเป็นลูกธนูที่พุ่งเข้าชนกับบาตรสีทอง พระอาจารย์ช่างจื้อยกมือขึ้นรับบาตรสีทองแล้วมองผู้มาใหม่
“องค์ชายซูถู”
ซูถูกระโดดลงจากหลังคาเบาๆ แล้วพยักหน้าให้พระอาจารย์ช่างจื้อ “พระอาจารย์ ข้าบอกท่านแล้วว่านางเป็นแขกของพวกเราเผ่าหมาป่าหิมะ”
พระอาจารย์ช่างจื้อมองเขาแล้วมองหมิงเวยแล้วเหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมา
“เป็นเช่นนี้นี่เอง นี่เป็น
