ัวหน้าเผ่าหมาป่าหิมะก็เป็นเช่นนี้ไม่ชอบสายเลือดจงหยวนของตนเอง แต่ก็ภูมิใจในสายเลือดอันสูงส่งที่ได้จากมารดา
ซูถูเคยอยากได้คำตอบ
คนจงหยวนกับชาวหูเหรินต่างกันตรงไหนหรือ เขาดูไม่เหมือนชาวหูเหริน แล้วเขาจะปฏิบัติต่อตัวเองในฐานะชาวจงหยวนได้หรือไม่
ดังนั้นเขาจึงอยากไปถามองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ท่านย่าของเขา
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาได้พบท่านย่าองค์หญิงจากจงหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า “หูเหรินก็คือหูเหรินคิดว่ามีใบหน้าเหมือนคนจงหยวนแล้วจะสามารถเป็นคนจงหยวนได้หรือ”
ซูถูเข้าใจแล้วไม่มีผู้ใดเป็นพวกเดียวกันกับเขาเลย ต่อมาเขาจึงคิดว่าในเมื่อไม่มีผู้ใดมองว่าเขาเป็นคนพวกเดียวกัน ถ้าเช่นนั้นเขาจะเปลี่ยนทุกคนให้กลายเป็นทาสที่อยู่ใต้เท้าเขา!
เขาไม่ต้องการที่จะมองย้อนกลับไปว่ามันยากแค่ไหนกว่าจะก้าวไปได้แต่ละก้าว
ในตอนแรกเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่อยากได้รับการยอมรับก็เท่านั้น…
“วิ้ง…” ซูถูถูกคลื่นเสียงเรียกสติ
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองหมิงเวยก็หยุดลงแล้ว สองมือของพระอาจารย์ช่างจื้อสั่นเทาแทบจะจับบาตรสีทองไว้ไม่อยู่ที่หน้าอกของอีกฝ่ายมีเลือดเปื้อนเล็กน้อย
“เรื่องในวันนี้ข้าจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น” หมิงเวยพูด
พระอาจารย์ช่างจื้อยังมีพื้นที่ให้โต้กลับได้อีกหรือหลังจากหายใจคงที่แล้วเขาก็เดินจากไป หมิงเวยมองสร้อยลูกประคำที่ตกลงบนพื้นแล้วนึกถึงคำบอกใบ้
ในตอนนั้นสีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และมองพระอาจารย์ช่างจื้อด
