ได้ระเบิดขึ้นต่อหน้าพระอาจารย์ช่างจื้อ การโจมตีด้วยคลื่นเสียงไม่ได้แยกศัตรูกับคนของตนเองได้ ซูถูที่กำลังไล่ตามจึงจำเป็นต้องหยุดแล้วป้องกันตนเอง
เขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขารู้ว่าสตรีนางนี้เป็นยอดฝีมือ แต่เขาก็ยังประเมินกำลังของนางต่ำเกินไป เสวียนชื่อจากจงหยวนแข็งแกร่งเพียงนี้เชียวหรือ
ในกรณีนี้หากในอนาคตเดินทางไปจงหยวนเขาต้องเผชิญหน้ากับแรงต้านที่มีอานุภาพเช่นนี้หรือไม่ เสียงขลุ่ยสามารถแทรกซึมไปได้ทั่วทุกที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวตาม
เสียงอันแสนเศร้าทำให้เขานึกถึงวัยเด็ก…
“อาเหนียง เหตุใดซูถูถึงแตกต่างจากพวกเราล่ะ”
“เพราะแม่ของเขาเป็นคนจงหยวน”
“เขาไม่มีความกล้าหาญเหมือนพวกเราชาวหูเหรินหรือ”
“แน่นอน อูต๋าของพวกเรากล้าหาญที่สุด” ซูถูลืมตาขึ้นทันที
คนจงหยวน…สามคำนี้เป็นคำสาปของเขาเพราะหน้าตาเช่นนี้เขาถึงถูกมองว่าเป็นคนนอกคอก! แต่คนที่เหมือนกับเขาอยู่ที่ไหนล่ะ คนจงหยวนในเผ่าของเขาอันที่จริงมีอีกหนึ่งคน แต่นางมีสถานะที่สูงส่ง
นั่นก็คือท่านย่าของเขาองค์หญิงจากจงหยวน
ชาวหูเหรินมีความขัดแย้งกันมากด้านหนึ่งพวกเขาดูถูกชาวจงหยวนรู้สึกว่าพวกเขาอ่อนแอ และมีเล่ห์เหลี่ยม ในทางกลับกันก็ปรารถนาความเจริญรุ่งเรืองและอารยธรรมที่ชาวจงหยวนสร้างขึ้น ดังนั้นในขณะที่ชาวหูเหรินรังแกทาสหญิงจากจงหยวน แต่พวกเขาก็เคารพองค์หญิงจากจงหยวนด้วยเช่นกัน
แม้ว่าราชวงศ์ขององค์หญิงจะถูกล้มล้างไปแล้วก็ตาม
บิดาของเขาห
