ถึงจะถูกพระอาจารย์ช่างจื้อพากลับเข้าเมือง แต่สายตาของฮูหลุนยังคงจ้องหมิงเวยด้วยความอาฆาตมาดร้ายอย่างไม่ปิดบัง
น่าซูพูดด้วยความรังเกียจ “ฮูหลุนน่าเกลียดเสียจริง! ดูเหมือนว่าเขากำลังเพ่งเล็งแม่นางหมิง”
“แล้วจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ตัวฝูรู้สึกกังวล
“อย่ากังวลไปเลย” ซูถูพูด “ก่อนพิธีกรรมเทียนเสินหากเขาคิดจะสร้างปัญหา หัวหน้าเผ่าฉีหูไม่อนุญาตแน่ แต่หลังเสร็จพิธีกรรมเทียนเสิน…” เขาชะงักไปพักหนึ่ง “รอพระอาจารย์ช่างจื้อนำพระผู้ทำพิธีประสงค์ของสวรรค์กลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
เขาพูดเป็นภาษาจงหยวนด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำพูดได้มีมาตรฐานมากกว่าน่าซู หมิงเวยจึงมีความรู้สึกราวกับว่าคนที่ยืนพูดอยู่ในตอนนี้คือองค์ชายจากจงหยวนไม่ใช่องค์ชายเผ่าหูเหริน
ตัวฝูถามด้วยความสงสัย “พิธีกรรมเทียนเสินทำไมหรือ”
น่าซูอธิบายให้นางฟังว่า “พวกเราแปดเผ่ามารวมตัวกันที่เมืองหยุนไฉเพื่อพิธีกรรมเทียนเสินซึ่งเป็นวันสำคัญของพวกเราชาวหูเหริน พวกเราบูชา และรับฟังพระผู้ทำพิธีประสงค์จากเทพเจ้ามารุ่นสู่รุ่น ในพิธีกรรมเทียนเสินครั้งนี้พวกเผ่าฉีหูต้องการขอความประสงค์ของเหล่าทวยเทพในการขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าทั้งแปด”
“อ้อดังนั้นแม้องค์ชายฮูหลุนต้องการสร้างปัญหา แต่หัวหน้าเผ่าฉีหูจะไม่ยอมให้เขาทำลายพิธีกรรมเทียนเสินใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ถูกต้องแล้ว”
ตัวฝูคิด “แล้วหลังพิธีกรรมเทียนเสินจะเป็นอย่างไรต่องั้นหรือเจ้าคะ หากพวกเขาขอกับผู้เป็นพระผู
