้ทำพิธีจริงๆ แล้วได้กลายเป็นผู้นำของพวกท่าน พวกท่านก็ไม่สามารถปกป้องพวกเราได้ใช่หรือไม่”
“นั่น…” น่าซูชะงัก
ซูถูถอนหายใจเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรพวกเราเผ่าหมาป่าหิมะจะปกป้องแขกของเราอย่างแน่นอนเพียงแต่หากพวกเขาได้ขึ้นเป็นผู้นำเผ่าทั้งแปดจริงๆ พวกเขามีหลายวิธีที่จะจัดการกับพวกเราอาจจะเกิดความยุ่งยากได้”
“เป็นเช่นนั้นหรือ…” ตัวฝูรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็คิดไม่ออก
พอพูดคุยเรื่องนี้น่าซูก็นึกขึ้นมาได้ว่า “อา…จริงสิ แม่นางหมิงข้ายังไม่ได้แนะนำเจ้าเลยนี่พี่ชายของข้าเอง ซูถู”
หมิงเวยย่อกาย “คารวะองค์ชายซูถูเจ้าค่ะ”
ซูถูทักทายกลับด้วยธรรมเนียมของหูเหริน สายตาของทั้งสองประสานกันแล้วต่างคนต่างก็หันไปทางอื่น
ซูถูพูดว่า “น่าซู เจ้าพาแขกกลับเข้าเมืองไปก่อนช่วงนี้พยายามอย่าเคลื่อนไหวอะไรมากเพื่อไม่ให้ฮูหลุนจับได้”
“เข้าใจแล้ว” น่าซูยิ้มอย่างรู้สึกผิด “แม่นางหมิงต้องขอโทษด้วยจริงๆ ทั้งที่อยากพาเจ้าออกมาสนุกด้วยแท้ๆ…”
“เรื่องนี้มีสาเหตุไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” หมิงเวยพยักหน้า “องค์ชายซูถู ถ้าเช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อนแล้วพบกันใหม่เจ้าค่ะ”
…………
ในตอนที่น่าซูกลับมาที่จวนซูถูก็อยู่ที่นี่เรียบร้อยแล้ว เขากำลังยิงธนูซึ่งไม่เหมือนกับพวกฮูหลุน เขาไม่ชอบการล่าสัตว์ แต่ชอบยิงธนูเงียบๆ เช่นนี้มากกว่า
เพราะนิสัยที่เงียบเกินไปตอนเด็กเขาจึงถูกมองว่าเป็นพวกต่างเผ่าอยู่เสมอ แม้แต่หัวหน้าเผ่าหมาป่า
