หิมะที่มีสายเลือดของจงหยวนก็ยังไม่โปรดปรานเขา คิดว่าเขาไม่มีสายเลือดอันกล้าหาญของหูเหริน แต่ผู้ใดจะไปรู้ในที่สุดเขาก็กลายเป็นผู้ที่ครอบครองทุ่งหญ้า ความกล้าหาญ…ผู้ใดบอกว่าต้องแสดงออกทางภายนอกเท่านั้นกัน
ลูกธนูพุ่งปักที่เป้าอย่างแม่นยำหางของลูกธนูสั่นเป็นพิเศษ
“พี่เจ็ด” น่าซูเรียก
ซูถูยังคงยิงธนูไปเรื่อยๆ แต่ปากก็เอ่ยถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง”
น่าซูเกาหัว “นางกลับไปโดยไม่พูดอะไรเลย”
ซูถูชะงัก “นางไม่ถามเรื่องพิธีกรรมเทียนเสินหรือเผ่าฉีหูเลยหรือ”
“ไม่เลย”
“สวบ!” ลูกธนูพุ่งออกไปอีกครั้ง
น่าซูอดถามไม่ได้ “พี่เจ็ด นางเป็นเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ท่านบอกว่าคนจงหยวนมักหยิ่งผยอง นางมีความสามารถเช่นนั้นถูกมองว่าเป็นทาสหญิงต้องโกรธเป็นแน่ไม่ใช่หรือ”
“ใช่” ซูถูตอบเสียงเนิบนาบ
“แล้วเหตุใดนางถึงไม่ถามอะไรเลยนางควรคิดหาวิธีเอาคืนเผ่าฉีหูไม่ใช่หรือ”
หลังจากยิงลูกศรทั้งหมดทีเดียวเสร็จซูถูก็หยุดลงแล้วถอนหายใจ “อย่ากังวลไปเลยรอสักหน่อยเถอะ”
…………
กลางดึก หมิงเวยกางกระดาษเปล่าครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเขียนคำสองสามคำ
เผ่าหมาป่าหิมะ เผ่าฉีหู
ซูถู พระอาจารย์ช่างจื้อ
พิธีกรรมเทียนเสิน
การรวมกันเป็นหนึ่งเดียวของเผ่าทั้งแปดในเป่ยหูเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้ประวัติศาสตร์ไม่น่ามีการบันทึกผิด หมายความว่าอำนาจของเป่ยหูได้เปลี่ยนไปนานแล้ว
เผ่าฉีหูคิดว่าตนเองมีอำนาจมากที่สุด แต่ความจริงแล้วเผ่าหมาป่าหิมะอาจเป็นพันธมิตรกับเ
