ยชื่อเสียงได้อย่างไร…
เดี๋ยวนะเหมือนนางเคยบอกว่าอย่างไรทั้งชีวิตนี้นางก็ไม่สามารถมีชื่อเสียงได้ ไม่ได้หมายความว่านางไม่ต้องถูกผูกติดกับชื่อเสียงหรอกหรือ
อา ไม่สนแล้ว! ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถประมาทได้! หากไม่มีการเตรียมการใดๆ ก็ดูขาดความรับผิดชอบเกินไป…
แต่ว่า…ในความคิดของหยางชู ดูเหมือนจะมีผู้ร้ายสองคนต่อสู้กันคนหนึ่งพูดแบบนี้อีกคนพูดแบบนั้นโต้เถียงกันจนหัวของเขาแทบระเบิด
แต่หมิงเวยยังคงพูดข้างหูว่า “ท่านไม่ต้องการจริงๆ หรือ” น้ำเสียงของนางดูมีความเสียดาย
หยางชูรู้สึกว่ามีดอกไม้ไฟได้ปะทุขึ้นตรงหน้า เขาไม่คิดอะไรอีกแล้วหยางชูอุ้มนาง และลุกขึ้นยืนจากนั้นเตะเก้าอี้ออกไปแล้วรีบเดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว
เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็เดินมาถึงข้างเตียงแล้วโยนนางลงบนเตียงอย่างแรงจากนั้นก็ตามขึ้นไป
“จงใจยั่วข้างั้นหรือ…หืม” เขาพูดเสียงแหบพร่าหางเสียงของเขาราวกับขนนกที่กวัดแกว่งข้างหู หมิงเวยอยากยกมือลูบหูตนเอง
นางคิดมาตลอดว่าเสียงของเสวียนเฟยไพเราะน่าฟัง น้ำเสียงนั้นทั้งต่ำและนุ่มจนทำให้รู้สึกคันที่หู แต่เสียงของหยางชูโน้มเอนไปทางเสียงของบุรุษรุ่นเยาว์ มีความชัดเจน และต่ำเล็กน้อย แม้ว่าจะฟังสบายหู แต่กลับฟังดูมีความหยอกล้อผู้คน
ในตอนนั้นเองอาจเป็นเพราะความมืดโดยรอบที่ทำให้ได้ยินชัดเจนมากขึ้นหรือเพราะได้รับผลกระทบจากสภาพของเขาในตอนนี้ นางจึงมีอาการชาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน
มือของหมิงเวยที่ลูบหูอยู
