บได้
“พ่ะย่ะค่ะ” ทหารรีบไปรายงานพวกเขาตั้งกองกำลังรักษาพระองค์แล้วรีบมุ่งหน้าไปที่ลำธาร
หลังจากนั้นไม่นานอันอ๋องที่เปียกโชก และหยางชูที่ตัวเปื้อนฝุ่นก็ปรากฏตัวต่อหน้าฮ่องเต้
สีหน้าฮ่องเต้เขียวคล้ำด้วยความโกรธ “พวกเจ้าสองคนนับวันยิ่งกำเริบ! เทศกาลชิวเลี่ยพวกเจ้ายังกล้ามาทะเลาะวิวาทกันอีก เจิ้นไม่อยู่ในสายตาพวกเจ้าเลยใช่หรือไม่”
อันอ๋องต้องการอธิบาย “เสด็จพ่อ…”
“หุบปาก!” น่าเสียดายที่ถูกฮ่องเต้ขัดไว้พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดูเจ้าสิ ทำตัวสมกับเป็นองค์ชายหรือไม่”
สีหน้าอันอ๋องเหมือนอยากร้องไห้คร่ำครวญ เขารู้ว่าต้องเป็นเช่นนี้! แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเขากันเป็นแค่การตีสนิทมิใช่หรือ ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไรกับสาวงาม เจ้าหยางซานผู้นั้นก็โผล่มาโจมตีเขาและโยนเขาลงน้ำเสียแล้ว
เขาเป็นองค์ชาย เป็นชินอ๋อง! โดนกลั่นแกล้งเช่นนี้กลับไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ไหน ไม่สามารถโต้กลับหรือด่ากลับได้เลยใช่หรือไม่
เมื่อต่อว่าอันอ๋องเสร็จพระองค์ก็หันไปมองหยางชู “ข้าเพิ่งบอกว่าช่วงนี้เจ้าเงียบสงบขึ้นเยอะ ดูเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ตอนนี้กลับก่อเรื่องเสียได้ ตอนเด็กยังก่อเรื่องไม่พออีกหรือ ได้! เจิ้นเห็นว่าพวกเจ้ายังได้รับบทลงโทษไม่พอ! ไปให้พ้นหน้าเจิ้นซะ ต่อไปนี้เทศกาลชิวเลี่ยก็ไม่ต้องเข้าร่วมพวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวออกจากกระโจมก่อนเดินทางกลับ!”
ในเวลานี้หยางชูยังคงยิ้มซ้ำยังทำความเคารพอย่างสุภาพนอบน้อม “รั
