“ท่านพี่หมายถึงกู้เหวินต๋าหรือเจ้าคะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “ใช่ นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้มีชื่อเสียงในราชวงศ์ก่อน แต่ในราชวงศ์นี้ฮ่องเต้ไท่จู่เชิญเขาให้ดำรงตำแหน่งราชครูเป็นอาจารย์สอนซือฮว๋ายไท่จื่อ”
“หมายความว่า อาจารย์ฟู่กับซือฮว๋ายไท่จื่อเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน!”
“ใช่!”
เมื่อได้ข้อสรุปนี้ทั้งคู่ก็เงียบไปเรื่องนี้ค่อนข้างน่าตกใจเป็นอย่างมาก!
ผ่านไปสักพักเชี่ยนเหนียงพูดว่า “ท่านพี่ เหตุผลที่ท่านมาที่สถานศึกษาซานไถเป็นเพราะแม่นางหมิงไหว้วานมา นางบอกว่าเป็นคดีฆาตกรรม วันที่สิบเดือนสี่เมื่อสามปีก่อน อาจารย์ฆ่าคน…”
เจี่ยงเหวินเฟิงส่ายหน้ารัว “เป็นไปไม่ได้ ชีวิตคนที่แม่นางหมิงพูดมานั้นข้าคิดว่ามีความหมายอื่น เพราะฉะนั้นข้าเลยบอกว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ค่อนข้างน่ากลัว แต่ทำไมถึงได้พูดถึงตราประทับนี้กัน ตราประทับนี้มีความสำคัญมาก ถ้าไม่จำเป็นอาจารย์คงไม่นำออกมา หมายความว่าคดีนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับซือฮว๋ายไท่จื่อ…”
เชี่ยนเหนียงคิดในใจที่แม่นางหมิงกล่าวมาก่อนหน้านี้ คดีนี้เกี่ยวพันกันมากเกินไป ช่างทำให้ผู้คนหวาดกลัวจริงๆ
“เชี่ยนเหนียง” เจี่ยงเหวินเฟิงเรียก “ข้าคิดว่าอาจารย์ฟู่ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าข้า อย่าเพิ่งรีบร้อน เราตรวจสอบคำพูดของเขาก่อน”
เชี่ยนเหนียงรู้สึกกังวลเล็กน้อย “หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ เขาเคยฆ่าคนมาก่อน”
“แต่เขาไม่ฆ่าข้าใช่หรือไม่ ข้าถามเขาไปเช่นนั้นแต่เขากลับเดินออ
