นีไม่พ้น
ตอนนี้เมื่อได้พบอันอ๋องปฏิกิริยาแรกของนางคือการสังเกตรูปลักษณ์ของเขา แน่นอนว่าเขาไม่โกรธเคืองเลยที่มีเด็กสาวสองคนมาขโมยเหยื่อของเขาไป ดูมีความสุขมากเสียอีก
เว่ยเสี่ยวอันและฟางจิ่นผิงรีบย่อกายทำความเคารพ “ถวายพระพรองค์ชาย เมื่อครู่ไม่ทราบว่าองค์ชายอยู่ที่นี่ด้วยจึงทำตัวเสียมารยาทไปต้องขอประทานอภัยด้วยเพคะ”
อันอ๋องจ้องมองเด็กสาวทั้งสองแล้วยิ้ม “แม่นางทั้งสองพูดอะไรน่ะเป็นองครักษ์ของข้าที่ประมาทเกินไป แม่นางผู้นั้นบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”
พูดเสร็จเขาก็ลงจากหลังม้าและเดินเข้ามาราวกับว่าต้องการช่วยประคองเว่ยเสี่ยวอันด้วยตัวเอง
เว่ยเสี่ยวอันถอยหลังชื่อเสียงของอันอ๋องนางเคยได้ยินมาบ้าง
“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ ขอบพระทัยองค์ชายที่เป็นห่วง”
“ไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือ จู่ๆ ตกลงมาจากหลังม้า อาจจะบาดเจ็บที่ไหนสักแห่งแต่ตอนนี้ยังไม่พบ ลองดูดีๆ เถิด” เมื่อเห็นเขายื่นมือออกมาอีกครั้ง เว่ยเสี่ยวอันก็เหงื่อตก
ในตอนนั้นเองเสียงของหมิงเวยก็ดังขึ้น “หม่อมฉันดูเองเพคะ หม่อมฉันพอมีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้าง”
อันอ๋องได้ยินเสียงจึงหันศีรษะไปมอง แล้วเขาก็ตกตะลึง
เมื่อเห็นเว่ยเสี่ยวอันและฟางจิ่นผิง เขารู้สึกว่าตนเองโชคดีมากออกมาล่าสัตว์แต่กลับได้พบสาวงามตั้งสองคน แม้ว่าบุตรสาวขุนนางนั้นยากที่จะแตะต้อง แต่ก็ไม่แน่ว่านางอาจเต็มใจมากับเขาเองก็ได้ อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงองค์ชายที่มียศเป็นถึงอ๋อง
ไม่คิดว่าจะมี
