นที่ล่าสัตว์ใหญ่ขนาดนี้ พวกเราได้พบกัน ช่างเป็นวาสนาจริงๆ อันอ๋อง!”
อันอ๋องอยากจะพูดว่า วาสนากับผีน่ะสิ! แต่เขาก็ต้องกลืนมันลงคอไป
สำหรับอันอ๋องแล้วหยางชูคือฝันร้าย
เขาเป็นบุตรบุญธรรมของเสียนเฟย ในช่วงแรกที่เสียนเฟยยังเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท เขามักได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทและมักได้พบกับหยางชู
ทั้งสองอายุใกล้เคียงกันจึงมีการทะเลาะกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อันอ๋องไม่ใช่คนไร้ความสามารถ พูดได้ว่าเมื่อเทียบกับพี่ชายทั้งสองแล้ว เขาฉลาดกว่าเล็กน้อย
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหยางชู เขาทำได้เพียงพ่ายแพ้เท่านั้น
ไม่ว่าหยางชูจะเก่งกาจขนาดไหน แต่เด็กคนนี้ไม่ชอบการเรียนยิ่งกว่าตน
แต่เขามันหน้าหนา! มีเรื่องอะไรก็ไปฟ้องร้องถึงจะมีทักษะดีไม่มีผู้ใดเทียบ แต่ก็มักจะรังแกตนด้วยกำลัง
เขาเป็นองค์ชายผู้สง่างาม แม้ว่าเขาจะถูกรังแก แต่ฮ่องเต้ก็จะไม่อยู่เคียงข้างเขา นั่นเป็นสิ่งที่เขาหงุดหงิดที่สุด
ดังนั้น สำหรับอันอ๋องแล้วหยางชูเป็นเงามืดในวัยเด็กในใจเขา
หลังจากนั้นองค์หญิงหมิงเฉิงและพระสวามีจากไป หยางชูต้องไว้ทุกข์และไม่เข้าวัง จากนั้นก็ได้รับตำแหน่งในหวงเฉิงซือพวกเขาจึงไม่ค่อยได้พบกัน
อย่างไรก็ตาม ทางด้านจิตใจเงามืดนั้นก็ยังคงอยู่ มีคนหลายร้อยคนที่ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับเขา เขาไม่มีผู้ใดคอยปกป้อง หากถูกรังแกก็ไม่รู้จะไปฟ้องผู้ใดได้!
“เป็นเจ้านี่เอง!” อันอ๋องฝืนยิ้ม “ไม่เจอกันนานนะ”
“ไม่ใช่เสียหน่อย! ครั้งสุดท้ายที่กระ
