าะ “ที่แท้ก็คุณหนูหมิงนี่เอง เรื่องเล็กน้อยไม่ต้องใส่ใจหรอก เป็นเปิ่นหวางเองที่ทำให้พวกท่านตกใจ กวางตัวนี้เปิ่นหวางยกให้เป็นการไถ่โทษก็แล้วกัน” พูดจบก็สั่งให้ทหารนำกวางตัวนั้นมา
เหล่าเด็กสาวสื่อสารกันทางสายตาสีหน้าดูทำอะไรไม่ถูก
อันอ๋องตรัสเช่นนี้ ของขวัญชิ้นนี้พวกนางคงไม่รับไม่ได้
“ขอบพระทัยเพคะ”
อันอ๋องตรัสอีกว่า “พื้นที่ล่าสัตว์ใหญ่ขนาดนี้ การพบกันนับว่าเป็นวาสนา คุณหนูท่านนี้บาดเจ็บที่เท้า หากต้องการสถานที่พักผ่อนเปิ่นหวางรู้สึกเหนื่อยพอดี พวกเราไปนั่งพักด้วยกันดีหรือไม่”
เว่ยเสี่ยวอันปฏิเสธ “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ องค์ชายทรงอย่ากังวลพระทัยไปเลย”
“เพราะเปิ่นหวางทำให้เจ้าบาดเจ็บ หากไม่มั่นใจว่าเจ้าไม่เป็นอะไร เปิ่นหวางจะสบายใจได้อย่างไร”
พูดเสร็จก็สั่งการทหาร “พวกเจ้าหาที่ที่อากาศถ่ายเทให้คุณหนูเหล่านี้ได้พักผ่อน ตอนนี้เวลาเที่ยงพอดีได้เวลารับประทานอาหารแล้วใช่หรือไม่คุณหนูทั้งหลาย”
เหล่าคุณหนูจะพูดอะไรได้อีกเขาเป็นองค์ชายพวกนางจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน แต่หากเรื่องแพร่ออกไปจะทำอย่างไร พวกนางไม่อยากเป็นพระชายา…
“พระองค์อยู่ที่นี่เองหรอกหรือ ช่างบังเอิญจริงๆ!”
จู่ๆ ก็มีเสียงแทรกเข้ามาในการสนทนานี้ อันอ๋องหันศีรษะกลับไป และเห็นเด็กหนุ่มกระโดดลงมาจากต้นไม้ข้างๆ เขา
เมื่อเห็นการปรากฏตัวของอีกฝ่ายใบหน้าของอันอ๋องก็บิดเบี้ยว เขาพูดเสียงลอดไรฟัน “หยางซาน!”
หยางชูยิ้มตาหยีและคำนับให้เขา “พื้
