นว่า “เพียงแต่หวังว่านางจะรักษาสัญญาให้พวกเราอยู่ด้วยกันไปนานๆ”
…………
เมื่อกลับไปถึงจวนตระกูลจี้ก็เป็นเวลาอาหารเช้าพอดี
หมิงเวยกระโดดข้ามกำแพงทันใดนั้นก็ได้ยินแม่นมถงบ่นกับปิงซิน “ข้าวต้มในครัวไม่มีแล้วไม่ใช่ว่าตัวฝูกินไปล่ะ เด็กคนนี้กินแล้วทำไมไม่ทำใหม่ ถ้าคุณหนูตื่นขึ้นมาแล้วจะทำทันได้อย่างไร”
เมื่อเห็นหมิงเวยเข้ามาจากด้านนอกนางก็กล่าวทักทาย “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” จากนั้นก็หันกลับไปพูดว่า “เจ้าให้พวกเขาไปทำมาใหม่เร็วอีกสักพักคุณหนูก็ตื่นแล้ว จะได้ทัน…”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แม่นมถงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางจึงหันไปมองและรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก “คุณหนู!”
หมิงเวยยิ้มตาหยี “แม่นมทานข้าวแล้วหรือยัง ข้าวต้มนั้นข้าเป็นคนทานเอง ตัวฝูหลับอยู่”
“ทานแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะหลับไปเสียนานให้แม่นมดูหน่อยว่าผอมลงหรือเปล่า…”
หลังจากคุยกับแม่นมถงเสร็จแล้วหมิงเวยก็เดินไปที่ประตูถัดไป
ทุกคนในตระกูลจี้กำลังทานอาหารเช้า จี้ฮูหยินและแม่นมถงมีปฏิกิริยาเหมือนกันทุกประการ นางกล่าวทักทายก่อนจากนั้นถึงนึกขึ้นมาได้แล้วทุกคนก็ล้อมรอบถามไถ่อาการของหมิงเวย
สะใภ้ใหญ่พูดว่า “น้องหญิงหลับไปหลายวัน ดูไม่ผอมโซเลย กลับกันดูมีชีวิตชีวาไม่น้อย ยิ่งเหมือนเทพธิดาเข้าไปอีกเป็นยาวิเศษอะไรกัน พวกเราทานได้หรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม “ข้ามีใบสั่งยาสำหรับบำรุงความงามกลับไปจะให้ตัวฝูหามาให้ พวกเรามาทำเครื่อ
