เช่นนั้นมุมมองจะกว้างขึ้นซึ่งจะแม่นยำกว่าการสังเกตการณ์คนเดียว”
ฮ่องเต้พยักหน้า “เช่นนั้นพวกท่านก็รีบจัดการเข้าเถอะ”
ผู้อาวุโสอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “วิธีนี้จำเป็นต้องใช้เวลาพอสมควร ไม่ทราบว่าฝ่าบาท…”
“ใช้เวลานานเท่าใด”
“เร็วที่สุดคือคืนนี้ถึงจะรู้ผลพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตรัสว่า “เช่นนั้นค่อยมารายงานคืนนี้”
ผู้อาวุโสอี้โค้งกายแล้วตอบกลับว่า “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”
ฮ่องเต้ทรงอนุญาตแล้วเรื่องที่ต้องจัดการหลังจากนี้มีมากมาย การเสด็จกลับวังในตอนกลางคืนเป็นเรื่องที่เสี่ยงจึงจำเป็นต้องเตรียมที่พักและเครื่องเสวย รวมทั้งจัดทหารคอยเฝ้าระวังเพื่อความปลอดภัยของฮ่องเต้
นอกจากนี้หากฮ่องเต้ไม่เสด็จกลับเหล่าองค์ชายที่ติดตามมาด้วยก็ไม่สามารถกลับไปได้เช่นกันจึงต้องจัดเตรียมสำหรับทุกพระองค์
โชคดีที่เสวียนตูกวันมีอาณาเขตกว้างใหญ่จึงสามารถจัดการได้อย่างราบรื่น
ผู้อาวุโสอี้ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้เมื่อเขาเดินออกมาก็พูดกับอวี้หยางและเสวียนเฟยว่า “พวกเจ้าไปพักก่อนเถอะ แล้วอย่าพูดเรื่องดาวมารออกไปตามใจชอบล่ะ”
“ขอรับ” ทั้งสองคนตอบรับ
ผู้อาวุโสอี้หันไปหาหมิงเวย “แม่นางไม่ใช่คนจากเสวียนตูกวัน ข้าจึงไม่สามารถจัดการอะไรได้มาก แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเพื่อประโยชน์ของตนเองและครอบครัว หวังว่าแม่นางจะไม่พูดอะไรออกไป”
หมิงเวยตอบรับ “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
เขาเตือนครั้งสุดท้ายว่า “ฝ่าบาทอาจเรียกหาได้ตลอดเว
