ขาพูดติดอ่าง
“ไม่ได้ทำอะไรแล้วทำไมฝ่าบาทถึงมอบตำแหน่งให้เจ้าแล้วยังเข้ารังโจรอีก…เจ้าจะพูดหรือไม่พูด!”
จี้เสียวอู่ด่าคนอัญเชิญราชโองการเสียเละเทะในใจ เขาแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นแต่ยิ่งก้มหัวต่ำลงไปอีกไม่กล้าพูดอะไรออกมา
นายท่านจี้โกรธจนต้องใช้กฎประจำตระกูล “เยี่ยมจริงๆ! หากข้าไม่ตีเจ้าเจ้าคงไม่พูดออกมาสินะ!”
“ท่านพี่!” จี้ฮูหยินเห็นท่าไม่ดีจึงห้ามอีกฝ่าย
“ท่านลงมือไม่ได้นะเจ้าคะ! เสียวอู่เพิ่งได้รับรางวัลจากฝ่าบาท หากท่านตีเขาแล้วผู้อื่นจะมองว่าอย่างไรกัน”
นายท่านจี้ชะงักเขายิ่งโกรธมากขึ้น “ดีจริงๆ! บิดาเจ้าทำอะไรเจ้าไม่ได้แล้ว! ”
จี้หลิงเห็นเช่นนั้นก็พูดปลอบบิดา “ท่านพ่อ ท่านอย่าใจร้อนนักเลยลูกจะพูดกับเขาเอง”
เขาประคองจี้เสียวอู่ขึ้นแล้วถาม “เจ้าอยากให้ท่านพ่อโกรธหรือ ฝ่าบาทพระราชทานยศให้แก่เจ้าแสดงว่าสิ่งที่เจ้าทำไปเป็นเรื่องดี มีอะไรที่พูดไม่ได้กัน ท่านพ่อว่าเจ้าเพราะกลัวว่าเจ้าจะก้าวพลาด หากไม่ได้ทำอะไรผิดก็พูดออกมาเถอะ ท่านพ่อเข้าใจเจ้าแน่”
จี้เสียวอู่ถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “ไม่ ไม่ตีข้าหรือ”
“เจ้ายังกลัวถูกตีอยู่หรือ” จี้หลิงหัวเราะใส่เขา “เอาล่ะ รีบพูดมาเถอะ เจ้าได้รับตำแหน่งแล้ว มีอนาคตแล้วจะปิดบังไปทำไม น่าตลกนะพี่ใหญ่เจ้าโตกว่าเจ้าหลายปียังไร้ตำแหน่งอยู่เลย ข้าได้ขอให้เจ้าไปปล้นเอาตำแหน่งมาหรืออย่างไร”
“ไม่ ไม่แน่นอน”
“ไม่ก็อธิบายมาสิ! ท่านพ่อไม่รู้เลยเป็นห่วงเจ้ามาก กลัวว่
