ดการ ไม่มีเวลาสอนท่านเจ้าค่ะ”
“เรื่องสำคัญอะไร” หากไม่ถามจนถึงที่สุดก็ไม่ใช่จี้เสียวอู่
“ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ต้องบอกท่าน”
“ชิ!” จี้เสียวอู่หันหน้าไปทางอื่น
หมิงเวยมองเขาแล้วยิ้ม “พี่ห้า สิ่งที่เรียกว่ายุทธภพน่ะ ท่านได้สัมผัสด้วยตนเองมาแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง”
จี้เสียวอู่ทำปากยื่น “หยุดเถอะ! เจ้าให้ข้าออกไปเล่นละครชุดใหญ่นั่นเนี่ยนะ! ยุทธภพงั้นหรือตรงไหนกัน”
“กลุ่มยาจกไงเจ้าคะ!” หมิงเวยตอบ “ท่านไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ากลุ่มยาจกเป็นส่วนหนึ่งของยุทธภพ”
“จะพูดเช่นนั้นก็ได้แต่…” จี้เสียวอู่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“งั้นข้าขอถามท่าน หนังสือนิทานที่ท่านอ่านมาหลายเล่ม พวกเขาได้เขียนเส้นทางการท่องยุทธภพหรือไม่ว่ามาจากที่ไหน”
จี้เสียวอู่เกาหัวเขาจำไม่ได้
“ไม่ได้เขียนไว้ใช่หรือไม่เจ้าคะ เพราะนั่นคือความสวยงาม ผู้คนต้องทานอาหาร ต้องสวมเสื้อผ้า มีความต้องการทางร่างกายและจิตใจ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนต้องการเงิน ผู้ที่ต่ำต้อยกว่าอย่างกลุ่มยาจกงานสกปรกแค่ไหนพวกเขาก็ทำ
หากดีหน่อยก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่ากลุ่มยาจกในลั่วเฉิง แม้จะไม่ได้ทำสิ่งชั่วช้าเช่นนี้ แต่ก็มีหอนางโลม สถานที่เล่นพนัน ธุรกิจเหล่านี้อยู่ระหว่างขาวกับดำ หากไม่ระวังก็กลายเป็นว่าข้ามเส้นไปได้เช่นกัน”
จี้เสียวอู่พูดเสียงกระซิบ “ข้าอยากเป็นเซียน…”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “สิ่งที่เรียกว่าเซียน ไม่มีอะไรมากไปกว่าชาวยุทธภพที่เ
