สืบราชการลับหรือ วันๆ ต้องเล่นกับจิตใจผู้อื่น ตอนนี้ข้าปรับตัวกับชีวิตนี้ได้แล้วพอสักทีกับความปรารถนาดีของท่าน! ในสายตาข้านางน่าเชื่อถือกว่าท่านอีก!”
หนิงซิวเงียบ หยางชูในตอนนี้เหมือนเม่นที่มีหนามลุกชันทั้งตัว แววตาดุร้ายเล็กน้อย ทั้งสองคนไม่พูดอะไรกันอีก
หมิงเวยมองคนนั้นทีคนนี้ทีแล้วถามออกไปว่า “สรุปแล้ว พวกท่านเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันหรือเจ้าคะ”
“ใช่”
“ไม่ใช่!” ทั้งสองคนตอบในเวลาเดียวกัน แต่คำตอบที่เอ่ยออกมากลับตรงข้ามกัน
หมิงเวยเลิกคิ้วแล้วถามหยางชู “ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้ไหว้วานให้ท่านตรวจสอบตัวตนของเขาหรอกหรือ เหตุใดท่านถึงต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาด้วย”
“เดิมทีข้าไม่รู้จักเขา!” หยางชูพูดด้วยความหงุดหงิด “จู่ๆ เขาก็วิ่งมาบอกกับข้าว่าเขาเป็นศิษย์ของนักพรตเฒ่าผู้นั้นต้องการมาดูแลข้า”
“ก่อนหน้านี้ท่านไม่รู้จักเขา แต่ต่อมาท่านรู้จักเขาแล้วไม่ใช่หรือ ท่านยังไม่คิดบอกกับข้าเลย”
“นั่นเป็นเพราะ…” ไม่อยากพูดถึงเขา!
หนิงซิวฟังพวกเขาคุยกันก็ขมวดคิ้วเขาถามออกไปว่า “แม่นาง ท่านเป็นใครกันแน่”
หมิงเวยหันกลับมายิ้มให้เขาแล้วทำความเคารพ “อาจารย์หนิง ท่านมองออกอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
หนิงซิวพูด “หากท่านเป็นแค่สตรีในห้องหอคนหนึ่ง ท่านไม่ควรมีทักษะเช่นนี้ ถึงแม้ร่างกายอ่อนแอ แต่เพลงขลุ่ยของท่าน หากไม่ได้มีทักษะถึงยี่สิบปีไม่มีทางทำได้ แต่ท่านอายุยี่สิบหรือ”
“…..”
หนิงซิวพูดต่อว่า “แล้วอีกอย่างวรยุทธ์ข
