องท่านยอดเยี่ยมไม่ต่างกับข้า พวกเราน่าจะมาจากที่เดียวกัน แต่ข้าจำได้ว่าตนเองไม่มีศิษย์น้องที่เป็นหญิง”
“….”
“ท่านเป็นใครกันแน่” คำถามเหล่านี้หมิงเวยไม่สามารถตอบได้จึงหันไปหาหยางชู
หยางชูแค่นหัวเราะ “นางเป็นคนของข้า! ท่านพอใจหรือยัง ท่านไม่ได้รับปากข้าว่าจะช่วยสืบเรื่องท่านพ่อให้หรอกหรือ รีบไปสืบสิ! ท่านจะมาจับนางไว้ทำไม”
หนิงซิวยังคงนิ่งไม่ไหวติง “ศิษย์น้องวันนี้ข้าต้องรู้เรื่องให้ได้ ต่อให้ท่านไล่ข้า ข้าก็ไม่ไป”
หยางชูโกรธมาก “ท่านไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”
หนิงซิวตอบกลับอย่างเฉยเมย “มีแต่เหตุผลที่ข้ายอมรับเท่านั้นถึงเป็นเหตุผลที่แท้จริง”
“….”
สายตาของหนิงซิวเบนกลับไปที่หมิงเวยอีกครั้ง “หากเรายังอยู่แบบนี้ต่อไปคงไม่ได้ประโยชน์อะไร ในเมื่อที่นี่เป็นอาณาเขตของศิษย์น้อง เรามานั่งพูดคุยกันไม่ดีกว่าหรือ”
หยางชูพูดด้วยความโกรธ “ทำไมข้าต้องพูดกับท่านด้วย”
“ไม่เช่นนั้นข้าคงใช้เวลาอยู่กับพวกท่านทั้งคืน” หนิงซิวพูดอย่างจริงจัง “หากเป็นเช่นนี้แล้วถูกคนพบเห็นเข้าเกรงว่าท่านคงมีปัญหา”
หยางชูไม่รู้จะพูดอะไรดีตอนนี้เขามารู้สึกเสียใจทีหลังว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงทำสีหน้าดีๆ กับเขา ต้องไล่เขาออกจากเมืองหลวงต่างหากถึงจะถูก!
หมิงเวยกลับยิ้มแล้วบอกว่า “อาจารย์อยากสนทนาด้วยจะปฏิเสธได้อย่างไรกันเล่าเจ้าคะ” พูดจบนางก็กระตุกแขนเสื้อของหยางชูและกระซิบ “พี่ชายข้ายังอยู่ด้านล่าง ท่านคงไม่อยากให้เขาเห็นเรื่องตลกใช่
