ี้เสียวอู่ถึงกับชะงักไปสักพักก่อนจะหาเสียงของตนเองเจอ “พี่กุ้ยเหนียงวางใจได้ พวกเขาปล่อยตัวท่านกลับบ้านแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นท่านจะกลายเป็นสตรีในตระกูลที่ดี”
กุ้ยเหนียงพยักหน้า “เจ้าค่ะ ต่อไปกุ้ยเหนียงจะไม่ต้องถูกผู้อื่นทำให้เสียหายอีกแล้ว”
จี้เสียวอู่มีเรื่องอยากจะพูด แต่ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรเขาจึงถอยหลังไปครึ่งก้าวแล้วคารวะอีกฝ่าย “ถ้าเช่นนั้น เราคงมีโอกาสได้เจอกันอีก”
เขาหมุนตัวเดินกลับไปได้สองก้าวก็ได้ยินเสียงของกุ้ยเหนียงตะโกนตามหลังมาว่า “คุณชาย กุ้ยเหนียง…ขอทราบนามของท่านได้หรือไม่เจ้าคะ”
…………
