ชา
เหวินยวนตอบ “ไท่จื่อรับสั่งให้กระหม่อมจับตาดูคุณชายหยางผู้นั้น…”
“แล้วเป็นอย่างไร มีอะไรผิดปกติหรือ” หากไม่มีความผิดปกติ เหวินยวนไม่จำเป็นต้องมาที่นี่เพื่อรายงานเรื่องนี้เป็นแน่
“เขาไปทำงานทุกวัน และแวะไปที่ศาลาว่าการเป็นครั้งคราว ไม่พบอะไรผิดปกติ เพียงแต่ช่วงนี้กระหม่อมพบว่าเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนผู้หนึ่ง”
เจียงเชิ่งยิ้ม “ท่านหมายถึงเจี่ยงเหวินเฟิงงั้นหรือ”
“แน่นอนว่าไม่ใช่พะย่ะค่ะ” เหวินยวนรีบตอบ “เจี่ยงเหวินเฟิงกับเขาติดต่อกันมานาน ไท่จื่อเองก็ทราบอยู่แล้ว แต่คนที่กระหม่อมพูดถึงเป็นสตรีพะย่ะค่ะ”
เจียงเชิ่งไม่ได้แปลกใจ “ด้วยชื่อเสียงของเขาการติดต่อกับสตรีไม่ใช่เรื่องแปลกไม่ใช่หรือ”
เหวินยวนตอบ “แต่เมื่อเขากลับมาเมืองหลวงในครั้งนี้ เขาก็ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับสตรีเหล่านั้นอีกเลยพะย่ะค่ะ” เจียงเชิ่งมองอีกฝ่ายแล้วเลิกคิ้ว
“พอคุณชายผู้นั้นกลับมาก็เหมือนจะกลับตัวกลับใจ ไม่ไปสถานที่เช่นนั้นอีก และเขาก็ไม่ได้ทำตัวเสแสร้งเมื่ออยู่กับสตรีนางนั้นด้วย”
“…” เจียงเชิ่งวางถ้วยลงอย่างแรงและหัวเราะเยาะ “เขาจะเสแสร้งต่อหน้าคนอื่นทำไมกัน หากเสด็จพ่อทราบขึ้นมาแล้วอย่างไรเขาก็แค่…” เจียงเชิ่งไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น มีบางสิ่งที่ไม่สามารถพูดได้แม้ว่าทุกคนจะรู้ดีก็ตาม
เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามว่า “เป็นสตรีจากหอใดกัน”
“ไม่ใช่สตรีจากหอใดพะย่ะค่ะ” เหวินยวนตอบเสียงเบา “กระหม่อมตรวจสอบแล้ว นางเป็นคุณหน
