สามารถกู้ชื่อเสียงกลับมาได้ อย่าคิดเยอะเลย นอนเถอะ”
ตัวฝูไม่อยู่เตียงของนางจึงถูกยกให้เหวินหรูนอน รอจนนางหลับไปหมิงเวยจึงไปที่หลังคาเรือนข้างเคียงแล้วเป่านกหวีด บุรุษชุดดำที่ดูไม่โดดเด่นกระโดดเข้ามาในลานอย่างแผ่วเบาและกล่าวทักทาย “แม่นางหมิง”
เดิมทีหมิงเวยคิดที่จะวานให้หยางชูตรวจสอบเรื่องราวในจวนเฉิงเอินโหว แต่เมื่อนึกถึงสถานะอันน่าอับอายของเขาหมิงเวยจึงพับเก็บความคิดนี้ไป
ไม่ว่าเขาจะเป็นบุตรนอกสมรสหรือไม่ แต่เรื่องที่เขาคอยระวังตระกูลเหวินอยู่เป็นความจริง เหตุใดต้องให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย
นางโบกมือ “ไม่มีอะไรแล้วท่านไปเถอะ”
บุรุษชุดดำไม่ได้ถามอะไรมากเขาตอบรับแล้วหายไปในคืนที่มืดมิดอีกครั้ง
………….
เวลานี้หยางชูอยู่ที่ศาลาว่าการพอดี
หมิงเวยต้องการตรวจสอบกลุ่มยาจก เจี่ยงเหวินเฟิงเองก็ต้องการตรวจสอบเช่นกัน เขาจึงต้องประสานงานทั้งสองฝ่ายเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างทั้งสอง
เมื่อเขาไปถึงศาลาว่าการเจี่ยงเหวินเฟิงกำลังรับประทานอาหารอยู่
“เย็นขนาดนี้แล้วเพิ่งได้ทานข้าว ดูท่าท่านเจ้าเมืองจะยุ่งจริงๆ!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเจี่ยงเหวินเฟิงจึงวางชามตะเกียบลงแล้วลุกขึ้นกล่าวทักทาย “คุณชายมาได้อย่างไรรับประทานอาหารด้วยกันดีหรือไม่”
หยางชูโบกมือ “ข้าทานมาเรียบร้อยแล้ว ข้ามาเพื่อถามอะไรบางอย่างกับท่าน”
เจี่ยงเหวินเฟิงเรียกบ่าวให้มารินชา พวกเขาทั้งสองเดินทางไปตงหนิงด้วยกันจึงคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
