ดังนั้นนางจึงใช้เส้นทางที่เงียบสงบเพื่อต้องการดึงดูดให้โจรลักพาตัวมาลักพาตัวนางไปผู้ใดจะรู้ว่าโจรลักพาตัวไม่มา แต่เป็นอันธพาลที่มาแทน
“….” หมิงเวยอดไม่ได้ที่จะพูด “สระฉางเล่อมีคนหายตัวไปนานเท่าไรแล้ว ใต้เท้าเจี่ยงเพิ่งได้รับตำแหน่งเมื่อพบเจอเรื่องนี้เขาจะไม่เพิ่มระดับการลาดตระเวนเลยหรือ โจรลักพาตัวพวกนั้นตอนนี้คงหลบซ่อนตัวอยู่ ผู้ใดจะกล้าออกมาลักพาตัวคนกัน ท่านนี่…” หมิงเวยไม่อยากจะพูด
เหวินหรูก้มหน้าดวงตาแดงก่ำยอมปล่อยให้อีกฝ่ายสั่งสอน ตอนแรกนางหุนหันพลันแล่น แต่ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจมาก
“เอาล่ะ คืนนี้นอนที่นี่เถอะพรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปส่งท่านกลับจวน”
เหวินหรูรีบพูด “ข้าไม่อยากกลับไป!”
หมิงเวยมองนางอย่างเย็นชา “ท่านลุงของข้าเป็นเพียงซือเยว่ที่กั๋วจื่อเจียน มีหน้าที่เพียงสั่งสอนให้การศึกษาผู้คนไม่เข้าใจความขัดแย้งทางการเมือง ข้าไม่สามารถให้เขาเข้าไปเกี่ยวข้องได้ แล้วอีกอย่างถึงท่านไม่กลับไปแล้วท่านจะทำอะไรได้ ท่านสามารถถอนตัวออกจากตระกูลเฉิงเอินโหวหรือตะโกนบอกให้ทุกคนได้รับรู้ไปว่าคนที่หายตัวไปเป็นคุณหนูสามไม่ใช่คุณหนูสี่งั้นหรือ”
เหวินหรูนึกภาพตามแล้วรู้สึกเย็นวาบนางพึมพำ “หากเป็นเช่นนั้นท่านลุงตีข้าตายแน่…”
“ท่านทราบก็ดีแล้ว” หมิงเวยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วลดเสียงลง “ท่านไม่ต้องรู้สึกหมดหวังขนาดนั้นหากเกิดเรื่องขึ้นกับเหวินอิงจริงๆ คงยากที่จะแต่งกับไท่จื่อได้ ไม่แน่ว่าถึงเวลานั้นท่านคง
