กลับไม่รู้ว่าหมิงเวยหาตำแหน่งของอสูรน้ำเจอก่อนแล้ว
เมื่อนางหาอสูรน้ำพบก็เห็นว่าหนิงซิวกระโดดลงน้ำไปอย่างไม่ลังเลเป้าหมายคือตำแหน่งของอสูรน้ำ หมิงเวยจึงตระหนักได้ทันทีว่าหนิงซิวไม่เพียงแต่มีเคล็ดวิชาติดตัว แต่ยังเชี่ยวชาญมากอีกด้วย
ไม่แปลกใจเลยว่าก่อนหน้านี้ที่สถานศึกษา เหตุใดนางถึงรู้สึกคุ้นเคยกับหนิงซิว เสวียนเหมินที่เป็นถึงยอดฝีมือถึงจะเก็บซ่อนทักษะของตนเองเอาไว้ แต่ก็ยังมีกลิ่นอายประเภทเดียวกันรั่วไหลออกมาไม่มากก็น้อย
“แม่นางหมิง” เกาฮ่วนเห็นว่ามีคนกระโดดลงไปเขาก็อดใจร้อนไม่ได้
หมิงเวยหยิบยันต์จำนวนหนึ่งออกมา “ท่านก็ลงไปด้วยเถอะ กลืนใบนี้ลงไปมันจะช่วยปกป้องท่านจากสิ่งชั่วร้าย ใบนี้จะช่วยกระตุ้นศักยภาพและทำให้ประสาทสัมผัสทั้งห้าของท่านคมชัดขึ้น ส่วนใบนี้เก็บไว้ให้ดีหากมีอะไรผิดปกติข้าจะสามารถพูดกับท่านผ่านสิ่งนี้ได้” เกาฮ่วนรับไปทีละใบ
นางบอกตำแหน่งของอสูรน้ำและกำชับว่า “ระวังตัวด้วยหากเห็นท่าไม่ดี อย่าคิดดันทุรัง” เกาฮ่วนรับคำ จากนั้นเขาคำนับให้นางแล้วกระโดดลงน้ำไปอีกคน
หยางชูถามนาง “ข้าต้องลงไปด้วยหรือไม่”
หมิงเวยส่ายหน้า “ตอนนี้ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ หนิงซิวเป็นยอดฝีมืออีกทั้งยังมีเกาฮ่วนช่วยเขา ขัดขวางไม่ให้อสูรหนีได้ก็พอแล้ว”
หยางชูได้ยินนางเรียกชื่อจึงถามออกไป “ท่านรู้จักคนผู้นั้นหรือ”
“เขาเป็นอาจารย์สอนวิชาหลักดนตรีที่สถานศึกษาที่ข้าเรียนอยู่” นางมองหยางชูอย่างแปลกใจ “ข้าได้ยินว
