นเยาว์ รูปลักษณ์เช่นนี้ รูปงามเช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจที่เด็กสาวเหล่านี้ตื่นเต้นมาก
อาจารย์หนิงนั่งลงหลังโต๊ะวางกู่ฉินแล้วถาม “บทเพลงที่สอนเมื่อคาบเรียนที่แล้ว เล่นได้กันหรือยัง”
เด็กสาวตอบพร้อมกันว่า “ได้แล้วเจ้าค่ะ”
อาจารย์หนิงพยักหน้าแล้วชี้ไปยังเด็กสาวที่อยู่หน้าสุด “เล่นให้ข้าฟังหน่อย”
“เจ้าค่ะ” เด็กสาวหน้าแดงแล้ววางกู่ฉินของตนเองลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ดีดสองสามเสียงเพื่อลองมือจากนั้นก็เริ่มบรรเลงเพลงอย่างช้าๆ
เมื่อเสียงเพลงเริ่มขึ้นหมิงเวยใจเต้นแรง
นางรู้จักเพลงนี้
บทเพลงนี้มีชื่อว่า ตัดขาด เป็นบทเพลงที่ท่านอาจารย์ชื่นชอบมากที่สุด
เด็กสาวดีดกู่ฉินเสร็จก็เงยหน้าขึ้นอย่างอายๆ “เชิญอาจารย์ชี้แนะเจ้าค่ะ”
อาจารย์หนิงมีสีหน้าเฉยเมย “ฝึกมาดี แต่ตำแหน่งวางนิ้วผิดไปบางจุด” เขาอธิบายจุดที่ผิดและแสดงให้ดูอีกครั้ง อาจารย์หนิงท่านนี้ถึงจะดูเย็นชา แต่เขาก็ใส่ใจในการสอน
กล่าวจบเขาก็เรียกคนต่อไปให้คำแนะนำทีละคนแล้วก็มาถึงหมิงเวยที่นั่งอยู่ด้านหลังสุด หมิงเวยลองดีดสายจากนั้นก็เริ่มบรรเลงเพลง
ช่วงแรก เพราะห่างเหินจากการเล่นไปนานฝีมือจึงตกไปเล็กน้อย แต่เนื่องจากคุ้นเคยกับบทเพลงนี้เป็นอย่างดีจึงบรรเลงได้คล่องแคล่วดั่งเมฆเหินน้ำไหล เปลี่ยนเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่นานเพลงก็จบลง
อาจารย์หนิงมองนาง แต่กลับไม่พูดอะไร
อาจารย์หนิงมองอยู่นานจนเด็กสาวในห้องมีสีหน้าไม่สบายใจจึงถามออกไปว่า “เจ้ามาเรียนวิชาหลั
