กลับไป หลังจากยืนได้สักพักเขาก็หันกลับมาพูดว่า “คดีของตระกูลหมิงได้ข้อสรุปแล้วความพยายามของท่านไม่สูญเปล่าเขารับปากว่าจะไว้ชีวิตสตรีและเด็ก”
หมิงเวยพยักหน้า “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” แล้วนางก็พูดอีกว่า “คุณชายตระกูลหลีมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยใช่หรือไม่ ข้าขอรบกวนท่านอีกสักเล็กน้อยได้หรือไม่เจ้าคะ”
“อะไรหรือ”
หมิงเวยพูดเสียงเบา “เขาทำร้ายพี่สาวคนโตของข้า หากเขาต้องตายอย่าปล่อยให้เขาตายง่ายๆ หากเขาไม่ถูกตัดสินให้ตายก็อย่าให้เขาเป็นบุรุษไปตลอดชีวิต!”
หยางชูพยักหน้า “เรื่องเล็กน้อย”
“ส่วนฉีตงจวิ้นอ๋อง อย่าปล่อยให้เขาตายง่ายเพียงนั้น เขามีส่วนที่ทำให้ท่านแม่ต้องตายด้วย!”
“เรื่องนี้ยังต้องให้ท่านพูดอีกหรือ” หยางชูพูด “ข้าส่งคนไปทักทายเขานานแล้ว”
หมิงเวยคารวะเขาอีกครั้ง “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”
เห็นนางเป็นเช่นนี้หยางชูก็ทำตัวไม่ถูก “ปกติข้าไม่เห็นท่านสุภาพขนาดนี้…”
“ปกติก็คือปกติ ความเมตตาของท่านข้าจะจดจำไว้ในใจ”
หยางชูหันหน้าไปทางอื่น “พูดมากมายขนาดนั้นไปเพื่ออะไร ข้าไปล่ะ” เขาลังเลอยู่ชั่วครู่จากนั้นก็ยื่นนกหวีดให้นาง “เรื่องความปลอดภัยท่านไม่ต้องกังวลไป ข้าส่งองครักษ์เงามาคุ้มครองท่าน มีปัญหาอะไรมาหาข้าได้ หากท่านเป่าสิ่งนี้คนของข้าจะรีบมาหา”
“ได้เจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นว่าคนตระกูลจี้ที่อยู่จวนข้างเคียงกำลังตามหาพวกเขา หยางชูจึงกระโดดหายเข้าไปในความมืด จี้เสียวอู่ที่ถูกสกัดจุดเป็นเวลาครึ่งชั่วยามเห็น
