คุณชายมาพูดคุยกับนางจะไม่สนใจได้อย่างไร
ดังนั้นเมื่อจี้เสียวอู่ถามหนึ่งคำถาม นางก็ตอบกลับไปตามตรง
ฮูหยินจี้โบกมือเรียกหมิงเวย “เสี่ยวชี หลานชอบสีอะไร ป้าจะตัดชุดให้หลาน”
นี่เป็นน้ำใจจากผู้อาวุโสหมิงเวยจึงเลือกด้วยความกระตือรือร้น “สีนี้สวยดีเจ้าค่ะ เนื้อผ้าดีเลยทีเดียว”
“ถ้าอย่างนั้นตัดมาสองชุดก็แล้วกัน หลานลองดูแบบก่อนพี่สะใภ้ใหญ่ของหลานบอกว่าเด็กสาวในเมืองหลวงนิยมแบบนี้ หลานชอบหรือไม่”
“ดีเจ้าค่ะ ท่านป้าช่วยหลานเลือกหน่อยนะเจ้าคะ”
ฮูหยินจี้ปรบมือ “เอาล่ะ งั้นเอาอันนี้ละกัน”
แม่นมจากตระกูลจี้ยิ้มตาหยีมองหมิงเวย “คุณหนูเกิดมางดงามใส่อะไรก็งามเจ้าค่ะ”
จนกระทั่งตอนเที่ยงทุกคนมารับประทานมื้อเที่ยงกัน นายท่านจี้ทานมื้อเที่ยงที่โรงเรียนเขาจึงไม่ได้กลับมาทานที่จวน จี้หลิงมีธุระที่ต้องออกไปจัดการข้างนอก
หมิงเวยนั่งทานข้าวโดยไม่มองทางอื่นแต่อย่างใด เป็นจี้เสียวอู่ที่ทานมาตลอดช่วงสาย ตอนนี้เมื่อเห็นอาหารเขากลับไม่รู้สึกอยากอาหารเลย
แต่ถ้าบอกว่าไม่กินล่ะก็คงโดนดุเป็นแน่เขาจึงนั่งลงและทานไปสองสามคำ
ฮูหยินจี้เห็นเขาสำลักอาหารแล้วกลอกตาก็โกรธ “เสียวอู่! ลูกกินยาพิษเข้าไปหรืออย่างไรเหตุใดถึงทำท่าทางเช่นนั้น”
จี้เสียวอู่ตอบตามความจริง “เมื่อเช้าลูกออกไปกับน้องหญิง ทานอาหารไปหลายอย่าง…”
ฮูหยินจี้กล่าวอย่างโกรธเคือง “แม่ให้ลูกออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนน้อง แต่ลูกกลับเอาแต่กินอย่างนั้นหรือ”
จี้เสียวอู
