ไป “ถ้าอย่างนั้นวันรุ่งขึ้นลูกจะไปคุยกับเขาอีกทีขอรับ” จวนตระกูลจี้ไม่ได้ใหญ่มาก ห้องของหมิงเวยที่หันหน้าไปทางด้านนั้นรวมทั้งหูของนางที่เป็นเลิศจึงได้ยินทุกอย่างชัดเจน เมื่อนำมาใคร่ครวญดูก็รู้ว่ามีปัญหาเกิดขึ้น
“ตัวฝู เจ้าไปเรียกท่านพี่มาที” ตัวฝูรับคำแล้วออกไปเรียกจี้หลิงก่อนที่เขาจะเข้าห้องไป
“น้องหญิงมีเรื่องอะไรหรือ” หมิงเวยเดินไปที่หน้าต่างแล้วพูดกับเขา “ท่านพี่ต้องการเช่าจวนข้างๆ หรือเจ้าคะ จะเอาไปทำอะไรหรือ”
จี้หลิงกับนางร่วมเดินทางด้วยกันมาจึงรู้ว่านางเป็นคนใจกว้าง เขาจึงบอกนางไปตรงๆ “คนของน้องยังมาไม่ถึงไม่ใช่หรือ จวนของเราเล็กนักคงให้อยู่ด้วยไม่ไหว ท่านแม่จึงอยากเช่าจวนข้างๆ เพื่อขยายพื้นที่”
หมิงเวยหมุนตัวกลับเข้าไปหยิบกล่องนางเปิดกล่องขึ้นแล้วหยิบตั๋วเงินออกมา
“เมื่อครู่น้องได้ยินหมดแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่นำตั๋วเงินนี้ไปซื้อเถอะ”
“นี่…” จี้หลิงรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
หมิงเวยพูดว่า “ท่านพี่ซื้อให้น้องเถิด ถึงท่านอาสี่จะให้ทรัพย์สินแก่น้องมามากมาย แต่เมื่ออยู่ที่หยุนจิงแล้วน้องเสมือนคนไร้รากฐาน ภายภาคหน้าทรัพย์สินเหล่านี้จะต้องได้รับการดูแลจำเป็นต้องมีคนเพิ่มมากขึ้น ไม่มีจวนเป็นของตนเองคงไม่ได้เจ้าค่ะ”
จี้หลิงคิดตามก็พบว่าที่นางพูดมามีเหตุผลเขาจึงรับตั๋วเงินไว้ “ได้ พี่จะไปพูดกับท่านแม่ให้เอง”
ฮูหยินจี้ได้ยินอย่างนั้นก็รีบพูดขึ้นมาว่า “ถ้าอย่างนั้นลูกก็จัดการซื้อจวนให้น้องเถอะที่
