เมื่อคิดถึงว่าหลีเจี่ยนที่มีนิสัยดุเดือดบ้าเลือดที่สุดในหมู่คนระดับสูงของทางการจะลงมือกับเย่เทียนเฉิน ถึงกับส่งกองกำลังของตนทั้งหมดมาจับตัวเย่เทียนเฉิน เพียงแค่คิดก็ทำให้รู้สึกไม่ดีแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่อยู่ในเหตุการณ์แบบนี้เลย
“เจ้าทึ่ม อย่าไป อันตรายเกินไป…” ซูเฟยเฟยน้ำตาคลอเบ้า มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“วางใจเถอะ ใครๆ ก็บอกว่านิสัยของหลีเจี่ยนดุเดือดบ้าเลือด พอดีเลย นิสัยของฉันก็ไม่ได้ดีอะไร บางทีพวกเราอาจเข้ากันได้ดีก็ได้?” เย่เทียนเฉินพูดอย่างผ่อนคลาย
“แต่ว่า…” ซูเฟยเฟยยังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่เทียนเฉินกลับกล่าวขัดคำพูดของเธอ
“กลับไปเถอะ วันหน้าฉันค่อยโทรหาเธอ จะเลี้ยงข้าวเธอตามลำพัง”
เย่เทียนเฉินตบไหล่มนของซูเฟยเฟย จากนั้นจึงเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง อย่างไรก็ตามยังยื่นหัวออกมาโบกมือให้ทุกคนด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม เพียงแต่เย่หย่วนซาน ฟ่านชิงอวี่และซูเฟยเฟยต่างไม่มีใครยิ้มออกแม้แต่คนเดียว มีแต่ฟ่านรั่วเซวียนที่ยู่ปาก มองด้วยสายตาไม่พอใจ ในใจคิดสาปแช่งว่าต่อให้เย่เทียนเฉินคนนี้ไม่ตาย อย่างน้อยก็ต้องอยู่เหมือนตกนรกไปช่วยชีวิต ไม่งั้นจะปล่อยให้เขาจับก้นตนจริงๆ เหรอ
