?
เมื่อเข้ามานั่งในรถ เย่เทียนเฉินก็นั่งที่เบาะหลัง ส่วนหวังเฟิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินขึ้นรถมา หวังเฟิงก็ยัดมือทั้งสองที่บวมเป็นซาลาเปาของตนเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ในดวงตายังเจือไปด้วยความไม่พอใจ คิดในใจว่าไอ้หนูนี่มีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ
“หัวหน้าหวัง หมัดหนักจริงๆ มือฉันเขียวช้ำไปหมดแล้ว!”
ตอนนี้เองเย่เทียนเฉินถึงได้ดึงมือที่สอดอยู่ในกระเป๋ากางเกงของตนออกมา พบว่ามือทั้งสองของเขามีรอยนูนเขียวช้ำ เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บจากการประทะ แน่นอนว่าไม่ได้สาหัสเท่ากับหวังเฟิง อย่างไรก็ตาม นี่เพียงพอจะทำให้เย่เทียนเฉินตื่นตะลึงแล้ว แต่ไหนแต่ไรตนให้ความใส่ใจกับการบ่มเพาะและฝึกฝนกายเนื้อมาตลอด ยิ่งไปกว่านั้นหมัดอัสนีสวรรค์ก็เป็นเพลงหมัดที่รุนแรง การต่อสู้กับหวังเฟิงเมื่อครู่นี้สู้กันอย่างจริงจัง เป็นครั้งแรกที่มีคนอักจนร่างกายของเขาบาดเจ็บได้ นี่ทำให้เขาต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อหวังเฟิงจริงๆ
“หมัดของนายก็แข็งจริงๆ วิชาอะไร?” หวังเฟิงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความแปลกใจ สามารถปะทะกับฝ่ามือตั๊กม้อได้ บนโลกนี้มีแค่ไม่กี่วิชา
“วิชาที่สร้างขึ้นเอง ไม่คู่ควรให้พูดถึงหรอก ดูแล้วหัวหน
