้าหวังก็คงไม่ใช่แค่ทหารที่ออกมาจากกองทัพเท่านั้น วิชาฝ่ามือเหมือนเคล็ดวิชาของพรรควรยุทธโบราณเลยนะ?” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
“อืม…”
“หัวหน้าหวังของพวกเราเคยเป็นลูกศิษย์ของหอธรรมแห่งวัดเส้าหลิน ไอ้หนูอย่างแกจะเทียบได้รึไง?” ไม่รอให้หวังเฟิงเอ่ยปาก ทหารที่ขับรถอยู่ด้านข้างก็มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“อย่าเสียมารยาท คุณเย่อยากรู้ พวกเราย่อมต้องคุยกันให้ดี” หวังเฟิงเผยรอยยิ้มบนใบหน้าอย่างหาได้ยากก่อนจะกล่าวออกมา
นี่เป็นความรู้สึกวีรบุรุษเสียดายฝีมือวีรบุรุษ บ่อยครั้งหลังจากการต่อสู้ครั้งใหญ่ของยอดฝีมือจบไปแล้วต่างรู้สึกนับถือในความสามารถของอีกฝ่าย ไม่เพียงแต่ไม่กลายเป็นศัตรูคู่แค้น แต่ยังกลายเป็นสหายร่วมตายอีกด้วย หวังเฟิงและเย่เทียนเฉินสู้กันในเวลาสั้นๆ ไม่ถึง 2 นาที แต่ทั้งสองก็นับถือฝีมือของอีกฝ่าย รวมกับที่ระหว่างทางไม่มีอะไรทำอยู่เเล้ว คุยเล่นกันสักหน่อยก็ไม่เลว ต้องทราบว่าการพูดคุยกันของยอดฝีมือทำให้ได้ประโยชน์ไม่น้อย
“ที่แท้หัวหน้าหวังก็เคยเป็นศิษย์ของหอธรรมแห่งเส้าหลินนี่เอง ผมอยากจะไปดูที่วัดเส้าหลินมาโดยตลอด เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่มีเวลามากนัก ไม่รู้ว่าวิชาฝ่าม
