นเฉินให้อยู่ในกระบวนท่าเดียว ทำลายเกียรติศักดิ์ศรีทั้งหมดของมัน เหยียบย่ำจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ทั้งหมดของมันซะ แบบนี้ถึงจะมีความหมาย!”
“ทราบแล้วครับคุณชายใหญ่ ผมจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้!” โม๋สู่พูดจบก็เดินจากไป
คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงยังคงมองผืนทะเลสาบ เขาตัดสินใจจะไปภูเขาเทียนซานแล้ว ห้าปีก่อนหน้านี้ คุณชายใหญ่ก็มีความสามารถพอที่จะทะลวงขอบเขตพลังของตนได้อีกครั้ง และจะไปถึงสภาวะสูงสุด ทว่าเขาก็ไม่ได้ทำเช่นนั้นแต่เลือกจะกดพลังเอาไว้และมายังทะเลสาบแห่งนี้ นั่งตกปลาอยู่ที่นี่มาตลอดห้าปี ตอนนี้เขาตัดสินใจจะจากไปแล้ว และตัดสินใจว่าได้เวลาลงมือแล้ว
“คนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกทั้ง 10 คนก็แค่นี้เอง พอฉันทะลวงขอบเขตพวกมันก็ไม่ใช่คู่มือของฉัน ส่วนเย่เทียนเฉิน ฉันให้เวลาแกเติบโตไปไม่น้อย แม้จะเหนือความคาดเดาของฉันไปบ้าง แต่ฉันก็ยังสยบแกได้ในกระบวนท่าเดียว รอก่อนเถอะ ฉันไม่ได้เล่นสนุกมานานแล้ว”
เขาโบกมือครั้งหนึ่ง ในมือของคุณชายใหญ่พลันมีขลุ่ยยาวเลาหนึ่งปรากฏ เป็นขลุ่ยที่ทำมาจากไผ่เขียว ไผ่เขียวประเภทนี้เป็นสิ่งที่หาได้ยากในโลกนี้ มีชื่อเรียกว่า “ไผ่หิมะ” มีแค่ในภูเขาคุนหลุนเทียนซานเ
