ขาก็ไม่พูด ตอนนี้เลยต้องตายอย่างเจ็บปวด โหดร้ายจริงๆ เลย ความจริงฉันเองก็ไม่อยากทำแบบนี้ ดังนั้นฉันจะให้โอกาสแกครั้งหนึ่ง ถ้าแกไม่พูดความจริง ดาบของฉันก็จะตัดหัวแกเป็นไง? ทำแบบนี้จะได้ไม่ทำให้ทุกคนต้องลำบากใจ!” เย่เทียนเฉินยังคงแย้มยิ้ม พูดด้วยรอยยิ้มที่ดูไร้พิษภัย
“แก…แกมันปีศาจ แกมันปีศาจ…”
มือสังหารผู้เป็นหัวหน้ากล่าวด้วยร่างกายสั่นสั่นเทา เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมาจากหน้าผากไม่หยุด สำหรับเขาแล้วการฆ่าคนเป็นเรื่องที่ปกติมากจนไม่มีอะไรที่จะปกติไปกว่านี้อีกแล้ว พวกเขาสามารถฆ่าคนคนหนึ่งได้โดยไม่ขมวดคิ้วด้วยซ้ำ เพียงแต่การฆ่าคนโดยที่ยังรักษารอยยิ้มได้อย่างเย่เทียนเฉินนั้น พวกเขาไม่เคยทำได้ และคงไม่อาจทำได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขณะยิ้มเช่นนั้นเขายังฆ่าคนได้อย่างสบายอุรา จิตใจของชายหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งมากขนาดไหนกันแน่?
“ผิดแล้ว ฉันเป็นทูตสวรรค์ ตอนนี้ฉันจะถามแกแทนสวรรค์ คราวนี้สำนักโฮคุชินอิตโตริวของพวกแกมากันกี่คน ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?” เย่เทียนเฉินพูดหยอกล้อพร้อมรอยยิ้ม
“ฉัน…ฉัน…ฉันรู้แค่ว่ามียอดฝีมือมากันสามสิบกว่าคน ส่วนพวกเขาอยู่ที่ไหนฉันก็ไม่รู้จริงๆ พวกเราอยู่รอบๆ เพื่อรอคนนำคำสั่งมาให้…” มือสังหารคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ
“งั้นเหรอ? แกตอบคำถามให้สวรรค์แค่คำถามเดียว สวรรค์บอกว่าไม่พอใจ…” เย่เทียนเฉินยกดาบในมือขึ้น แม้ปากจะกล่าวอย่างสงบนิ่ง แต่การลงมือกลับไม่เกรงใจแม้แต่น้อย พวก
