งแม่นยำ เดิมทีเมื่อได้เห็นศิษย์น้องของตนถูกฟันตัวขาด ในใจก็รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง แต่กลับไม่กล้าหนี กลัวว่าเสี้ยวหย่วนจะไม่ยอมปล่อยเขาไป เมื่อได้ยินเถียนปอกวงด่าเฉินอวี๋เต้าผู้เป็นอาจารย์ก็คิดจะตะโกนด่าไปสักหลายประโยค แต่ความจริงไม่กล้าพุ่งเข้าไปเพราะกลัวถูกฆ่า แต่เถียนปอกวงกลับตบหน้าเขาอย่างแรง มองเขาจนทะลุปรุโปร่ง คนต้องการรักษาหน้าประดุจต้นไม้ต้องการเปลือกไม้ ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่จะยืน
“ทำไม? ยังไม่มาฆ่าฉันอีกเหรอ? จะให้ฉันเถียนปอกวงด่าบรรพบุรุษ 18 ชั่วโคตรของแกก่อนรึไง? ถ้าไม่มีความกล้าก็อย่ามาเสแสร้งทำเป็นว่าตัวเองร้ายกาจอะไรมากมาย อย่างกับไม่มีใครกล้าหาเรื่องยังไงยังงั้น ความจริงกลับไม่มีความสามารถอะไร แกมาลองฆ่าฉันเถียนปอกวงหน่อยเป็นไง?” เถียนปอกวงไม่ใช่คนที่หาเรื่องได้ง่ายๆ เขาไม่รีบร้อนฆ่าลูกศิษย์ของพรรคท่องกระบี่คนนี้ กลับใช้คำพูดกระตุ้นเขาเสียด้วยซ้ำ
“ฉัน…ฉันจะสู้กับโจรปล้นสวาทอย่างแกเอง!”
ลูกศิษย์ของพรรคท่องกระบี่ที่เหลือคนนั้นไม่สนใจคำพูดกระตุ้นโทสะของเถียนปอกวงอีก ตะโกนออกมาครั้งหนึ่ง กระโดดพุ่งลงมาจากยอดไม้ในพริบตา ฟาดฟันกระบี่ลงมาทางเถียนปอกวง เถียนปอกวงกลับยิ้มเย็นชา เคล็ดวิชาเทพท่องถูกใช้ออกมา หายไปจากที่เดิม พริบตาเดียวก็กระโดดขึ้นไปในอากาศ ลูกศิษย์ของพรรคท่องกระบี่ที่พุ่งลงมาคิดไม่ถึงเลยว่าในตอนที่เขาสะบัดกระบี่ ปราณกระบี่ยังไม่ทันพุ่งออกไป เถ
