ายเป็นเศษเนื้อ
“ฝ่ามือสลายกระดูกโหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ เมื่อปีนั้นทำให้ยุทธภพเกิดการนองเลือดมากมาย หากไม่ใช่ว่าสงฆ์ทิพย์คงอู่ลงมือ ไม่รู้ว่าจะมีคนตายไปกี่คน คิดไม่ถึงว่าผ่านไปแล้วหลายปี วิชาโหดเหี้ยมนี้จะถูกหลี่ชิวสุ่ยเรียนรู้ จนเกิดปีศาจสาวออกมาอีกคนหนึ่ง!” เถียนปอกวงมองไปยังฝ่ามือที่มีกระดูกสีขาวปรากฏหนาแน่น กำลังโจมตีลงมาอย่างบ้าคลั่ง อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ คล้ายกับคิดถึงเหตุการณ์นองเลือดในตำนานเล่าขานเมื่อหลายร้อยปีก่อน คิดถึงผู้บริสุทธิ์ที่ตายไปนับไม่ถ้วน
“โจรชั่วคนหนึ่งยังมีความตระหนักรู้แบบนี้ นับว่าคุณก็เป็นโจรชั่วที่ไม่เลวคนหนึ่ง แต่คิดเถอะว่าจะรับมือกับผู้หญิงคนนี้ยังไง!” เย่เทียนเฉินมองเถียนปอกวงแล้วพูดขึ้น
“ฉันจะหยุดเธอ ส่วนแกก็โจมตีมือซ้ายของเธอซะ ตอนนี้ยัยปีศาจนี่อยู่ในสภาวะสูงสุดแล้วยังเสียสติอีกด้วย พวกเราฆ่าเธอไม่ได้หรอก!” เถียนปอกวงพูดเสียงต่ำ
“งั้นคุณยันไว้นะ…ผมคาดว่าอีกชั่วโมงหนึ่งคงทำลายมันได้แล้ว!” เย่เทียนเฉินพูดจบก็เดินออกไป เถียนปอกวงมองเขาอย่างอับจนคำพูด
“อีกชั่วโมงหนึ่งจะทำลายได้ บิดาคงแทบตายไปแล้วแหละ!” เถียนปอกวงอดไม่ได้ที่จะคำรามออกมา
ตู้มๆๆ!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดัชนีเก้าหยินสลายกระดูกของหลี่ชิวสุ่ย เถียนปอกวงทำได้เพียงตั้งรับอย่างหนัก พลังบ่มเพาะของเขาต่ำกว่าหลี่ชิวสุ่ยเล็กน้อย แต่ความแตกต่างเล็กน้อยเช่นนี้ เมื่อรวมกับความโหดเหี้ยมของฝ่ามือสลายกระดูก อี
