เทียนเฉินแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่งแล้วพูดขึ้น
การโจมตีของหมัดทั้งสองยังคงไม่หยุด เย่เทียนเฉินสูญเสียพลังไปมากเพื่อช่วยตงฟางเมิ่งออกมาจากน้ำมือของเถียนปอกวง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาคิดจะใช้เวลาอยู่ที่นี่มากขนาดนี้ ในใจของเขายังคงคิดจะกลับเมืองหลวง ไหนเลยจะคิดเสียเวลาอยู่ที่นี่ ที่สำคัญก็คือเถียนปอกวงมีฝีมือแข็งแกร่งมากจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ใช่คนที่สติหลุดง่ายๆ ไม่ง่ายเลยกว่าจะทำให้เขายอมปล่อยตงฟางเมิ่งไปได้
“ไม่ได้ ถ้าฉันอยากหาโอกาสหนีไปก็ต้องใช้เคล็ดวิชาพลังพิเศษที่รุนแรงออกมา เคล็ดวิชาเทพท่องของเถียนปอกวงร้ายกาจจริงๆ แค่ไม่ระวังเล็กน้อยดาบผ่าฟืนก็ตวัดมาถึงตัวแล้ว รับมือยากจริงๆ!” เย่เทียนเฉินคิดในใจ
ฉัวะ!
ฉัวะ!
เย่เทียนเฉินมือซ้ายกำหมัด มือขวากำหมัด ซัดไปทางเถียนปอกวงด้วยหมัดที่คละเคล้าไปด้วยสายลม พลังสายฟ้าในหมัดฉีกขาดอากาศ น่าหวาดกลัวอย่างมาก เถียนปอกวงก็ไม่กล้ารับตรงๆ ระเบิดเคล็ดวิชาเทพท่องหายตัวไปในพริบตา ไม่รู้ว่าไปที่ไหน เย่เทียนเฉินก็ไม่สนใจ สิ่งที่เขาต้องการก็คือโอกาสนี้ หมัดทั้งสองผสานกันผลักไปยังส่วนบนของห้องหินแล้วกล่าวเสียงต่ำว่า
“โล่ทองคำ!”
เสียงสั่นสะเทือนอันรุนแรงดังขึ้น ประกายสีทองส่องสว่างทั่วทั้งห้องหิน ก้อนอิฐสีทองก้อนหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนโล่ร่วงลงมาจากฟ้า นี่เป็นเคล็ดวิชาที่เย่เทียนเฉินเรียนรู้ในทันทีที่ได้สัมผัสกับพลังพิเศษสายทองคำ โล่ทองคำนี้แตกต่างจากเคล็ด
