แล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“หึ ฉันต้องการให้แกมารักฉันด้วยหรือไง? หึ แกแค่อยากช่วยตงฟางเมิ่ง ฉันว่าคิดฝันเกินไปละมั้ง เถียนปอกวงไม่ใช่คนโง่ ถ้าแกช่วยตงฟางเมิ่งไปแล้ว ต่อไปพวกแกจะไม่ฆ่าเขารึไง?” ตงฟางเมิ่งมองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
“ฉันขี้เกียจพูดกับเธอแล้ว ยังไงซะต่อให้ตายฉันก็ไม่รักเธอหรอก ฉันรักตงฟางเมิ่ง ฉันคิดว่าพี่เถียนคงไม่แย่งคนรักของคนอื่นหรอกใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินมองไปยังเถียนปอกวงแล้วเอ่ยถามด้วยท่าทางไม่พอใจ
มาถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากเย่เทียนเฉินจะพยายามคิดหาวิธีเสแสร้งต่อไปเพื่อทำให้เถียนปอกวงเชื่อตนก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วจริงๆ เขารู้สึกเสียใจแล้วที่ตอนที่เขาปรากฎตัวออกมาไม่ได้หาทางปิดปากหลี่ชิวสุ่ยหรือซัดผู้หญิงโหดเหี้ยมคนนี้ให้ตายไปซะ ตอนนี้เรื่องคงไม่สำเร็จง่ายๆ แล้ว ผู้หญิงคนนี้เกือบจะทำให้ตนเสียเรื่อง เดิมทีเย่เทียนเฉินคิดว่าจะทำให้เถียนปอกวงเชื่อว่าตนเป็นโจรหื่นกามคนหนึ่ง ให้เขามองในแง่ดี ขอเพียงให้เถียนปอกวงรับปากว่าจะมอบตงฟางเมิ่งให้เขา เขาก็จะถือโอกาสแก้สกัดจุดชีพจรให้ตงฟางเมิ่ง เช่นนั้นด้วยฝีมือของเขาและตงฟางเมิ่ง ต่อให้ฆ่าเถียนปอกวงไม่ได้ก็ยังกดดันคนคนนี้ได้ ถึงตอนนั้นคงไม่ต้องถูกกระทำเช่นนี้
เถียนปอกวงมองไปยังเย่เทียนเฉิน จากนั้นจึงมองไปยังหลี่ชิวสุ่ย เขาเริ่มไม่เข้าใจแล้ว อย่างไรก็ตาม ความระมัดระวังของคนคนนี้สูงมาก ก็เหมือนกับที่เย่เทียนเฉินสังเกตุเห็น
