เนี่ยนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด “ต่อไป ข้าจะไม่ชมชอบผู้อื่นด้วยวิธีการเช่นนี้อีกแล้ว”
ได้ยินแล้วก็ยังรู้สึกปวดใจ
เป็นเพราะนางชอบเขาจริงๆ นางจึงได้ทำเรื่องโง่เขลาลงไปมากมาย ในขณะเดียวกันก็ทำให้ชีวิตของนางมีสีสันมากขึ้น หากต่อไปกระทั่งการชอบใครสักคนก็ทำไม่ได้ เช่นนั้นแล้วชีวิตของนางก็จะค่อยๆ อับแสงลง
หากเปลี่ยนเป็นหลินชิงเวยที่อยู่ในวัยแรกแย้มเช่นนี้ หากนางต้องไปชมชอบใครด้วยความไร้เดียงสาเช่นนี้ อาจจะคิดว่าสิ่งที่นางเสียไปนั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่มีอยู่ในชีวิตของนาง ต่อไปนางคงไม่ชอบผู้ใดอีก
เพียงแต่เวลานี้นางหนักแน่นขึ้น รู้ว่าบุรุษในใต้หล้ามิได้มีเพียงแค่คนเดียว
นิสัยดื้อรั้นเจ้าทิฐิเช่นไป๋หยี่เนี่ยน จะดันทุรังสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องผิด มีเพียงเวลาที่จะบอกกับนางได้ว่า นางควรจะเดินหน้าต่อไป หรือควรจะหมุนตัวกลับมารั้งรอ
หลินชิงเวย “วาสนานั้นขึ้นอยู่กับสวรรค์ลิขิต เจ้าจะพบคนที่ดียิ่งกว่าเขา”
“ต่อให้มีคนที่ดีกว่าเขา ข้าก็จะไม่รักใครเช่นนี้อีกแล้ว” ไป๋หยี่เนี่ยนยกนิ้วมือขึ้นพูด “ความรักเช่นนี้เหนื่อยใจ ครั้งเดียวก็เกินพอ เจ้าจะต้องไม่เคยชอบใครแน่นอน ดังนั้นเจ้าจึงไม่เข้าใจความรู้สึกชนิดนั้น” นาง
