ยกมือขึ้นกดลงบนหัวใจของตนเอง “ที่นี่ เจ็บเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก ข้าเกือบจะคิดว่าข้าต้องตายเพราะความเจ็บปวดนี้เสียแล้ว”
หลินชิงเวยหัวเราะ “ความรู้สึกที่ได้ร้องไห้ออกมาดังๆ ดีขึ้นมากใช่หรือไม่” นางจะไม่เข้าใจความรู้สึกชนิดนั้นได้อย่างไร แต่ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่ทุกข์ระทมยิ่งกว่านี้ มิใช่ว่าก็ก้าวข้ามผ่านมาแล้วหรือ
นางคิดว่าตนเองเป็นคนที่มีการควบคุมตนเองค่อนข้างดี แต่เมื่อตกอยู่ในห้วงความรักที่ถลำลึกเกินไป นางเองก็เคยปล่อยตัวให้ตกต่ำอยู่ในสภาวะไร้สติมาแล้ว
แต่เวลานี้นางมิใช่มีชีวิตที่ดียิ่งหรือ?
ไป๋หยี่เนี่ยน “อืม รู้สึกดีขึ้นมาก”
หลินชิงเวยลูบศีรษะไป๋หยี่เนี่ยนอย่างที่ลูบศีรษะซินหรู ความรู้สึกชนิดนั้นทำให้ไป๋หยี่เนี่ยนรู้สึกอุ่นใจ อาจเป็นเพราะนางกำพร้าบิดามารดา ต้องการการปลอบประโลมเช่นนี้ นางสูดจมูกและพบกว่ากระบอกตาของนางร้อนผ่าว
หลินชิงเวย “ในเมื่อดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้พระอาทิตย์ยังคงขึ้นเช่นเดิม คืนนี้เจ้าเข้านอนตามปกติ อย่าทำให้ท่านปู่ของเจ้าต้องเป็นห่วงอีก นี่เป็นการทรมานคนแก่อย่างหนึ่ง ต่อไปทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
“ข้ารู้…” ไป๋หยี่เนี่ยนเงียบไปอีกครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงแห้ง “ก่อนหน้านี้ข้าล่ว
