คุณหนูไป๋หยี่เนี่ยนถึงกับชมชอบเขา ย่อมไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอันใด
ตามที่ได้นัดแนะกันไว้ หลีเช่อต้องมาถึงในยามที่ผู้คนออกไปหมดแล้ว เสแสร้งแกล้งทำทีรีบเร่งมาถึงสำนักศึกษา เจียงมู่เห็นซินหรูยังเป็นเด็กจึงไม่อาจปล่อยให้นางกลับไปเพียงลำพังได้ ดังนั้นจึงดูแลอยู่ตลอดเวลา
เมื่อหลีเช่อมาถึง ภายในลานเรือนถูกปกคลุมไปด้วยแสงไฟ เจียงมู่ลูบศีรษะของซินหรูเบาๆ พูดด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน “ไปเถิด พี่สาวของเจ้ามารับแล้ว”
หลีเช่อเดินเข้าไปใกล้แล้วพูดขึ้นว่า “ขออภัยจริงๆ ข้ามีเรื่องติดพันจึงมารับช้า ซ้ำยังต้องรบกวนอาจารย์คอยดูแลซินหรูแทนข้า”
เจียงมู่ “ซินหรูใฝ่เรียน เข้าใจอะไรง่าย” เขายินดีที่จะสอนนาง
“เช่นนั้น…เช่นนั้นไม่รบกวนอาจารย์แล้ว พวกเรากลับก่อน”
“ได้”
ใครจะรู้ว่าขณะที่หมุนตัวกลับไป นัยน์ของหลีเช่อกลอกไปมา จากนั้นเหยียบถูกชายกระโปรงของตนเอง คนทั้งคนล้มไปหาเจียงมู่ “ไอหยา!”
ซินหรูที่ยืนอยู่ด้านข้างมองดูเหตุการณ์ตรงหน้ายิ้มๆ
คนงามล้มมาหาเจียงมู่ เจียงมู่ย่อมไม่อาจหลบหลีกโดยปล่อยให้คนงามล้มลงบนพื้นกระมัง ดังนั้นเขาจึงยื่นมือมาประคองหลีเช่อ หลีเช่อดูคล้ายทิ้งกายลงในอ้อมแขนของเขา
หลีเช่อพูดด้วยน้ำเสียงขวยอาย
