“ขออภัยด้วย ผู้อื่นยืนไม่มั่นคง”
เจียงมู่กระแอมกระไอครั้งหนึ่ง “ไม่เป็นไร” เขาปล่อยหลีเช่อ หลีเช่อกลับแนบกายชิดกับร่างของเขาไม่ยอมผละออกมา เขาจึงได้แต่พูดอย่างจนใจ “แม่นางระวังตัวด้วย”
หลีเช่อคิดในใจ มารดามันเถอะ ช่างเป็นสุภาพบุรุษหัวโบราณจริงๆ
เวลานี้เอง ไป๋หยี่เนี่ยนไหนเลยจะวางใจหลีเช่อได้ จึงวิ่งตามเข้ามาในสำนักศึกษา ทันทีที่เข้าประตูมาก็เห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าเต็มตา
เวลานั้นทั้งเจียงมู่และหลีเช่อต่างตกตะลึง ต่อมาหลีเช่อได้สติอย่างรวดเร็วจึงทิ้งกายลงในอ้อมแขนของเจียงมู่เต็มที่ ซ้ำยังกะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาท้าทายไปให้ไป๋หยี่เนี่ยนในขณะที่เจียงมู่ไม่เห็น
สีหน้าของเจียงมู่เปลี่ยนไปทันที เขาปกปิดอารมณ์ของตน ไม่มองไป๋หยี่เนี่ยนอีก ในแววตามีความรู้สึกบางอย่างที่แยกไม่ออก ในแววตาและริมฝีปากของเขาปรากฏให้เห็นรอยยิ้มอบอุ่นในชั่วพริบตา ดูเหมือนโอบกอดหลีเช่ออยู่ “แม่นางระวังหน่อย”
หลีเช่อตัวอ่อนปวกเปียกไปทั้งร่าง เจียงมู่จึงยื่นมือออกมาประคองเขาอีกครั้ง
ไป๋หยี่เนี่ยนดวงตาแดงก่ำทันที มือเรียวขาวนั้นจับกรอบประตูแน่น กระทั่งเล็บหักก็ยังไม่รู้ตัว นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองเจียงมู่ด้วยสายตาเจ็บช้ำน้ำใจ พูดด้ว
