ยน้ำเสียงสะอื้นไห้ “ที่แท้ เจ้าก็ชอบคนเช่นนี้ใช่หรือไม่?”
เจียงมู่ไม่ได้ตอบคำถามนาง
นางหมุนตัววิ่งร้องไห้ออกไป
เดิมทีซินหรูยืนหัวเราะอยู่ด้านข้าง แต่เมื่อนางเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแท้จริงของไป๋หยี่เนี่ยนแล้ว นางกลับหัวเราะไม่ออก
บาดแผลที่เกิดจากความรักคงรักษาให้หายได้ยากกระมัง แม้ซินหรูจะไม่เคยสัมผัสด้วยตนเองมาก่อน แต่นางก็เคยเห็นมาก่อน พี่สาวของนางมิใช่เป็นเช่นนี้หรือ?
หลังจากไป๋หยี่เนี่ยนวิ่งออกไป เจียงมู่จึงปล่อยหลีเช่อด้วยสีหน้าเรียบเรื่อย “เช่นนี้ พวกเจ้าน่าจะพอใจแล้วกระมัง” พูดแล้วเขาก็หมุนกายกลับเข้าไปในสำนักศึกษาโดยไม่ให้โอกาสหลีเช่อพูดอันใด
สำนักศึกษาแห่งนี้ ยังเป็นใต้เท้านายอำเภอออกคำสั่งสร้างให้ ด้วยเห็นถึงความตั้งใจจริงที่จะสอนหนังสือของเจียงมู่ เพื่อให้เด็กๆ ในเมืองมีโอกาสได้เรียนหนังสือ ตัวเขาเองไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาอาศัยอยู่ที่ใด เขามักจะไปไหนมาไหนเพียงลำพัง
เงาร่างนั้นให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้าง
หลีเช่อและซินหรูตกตะลึงน้อยๆ ที่แท้เขารู้จุดประสงค์ที่พวกเขามา ทว่ายังคงรับซินหรูให้เข้าศึกษาที่นี่?
เมื่อเดินออกจากสำนักศึกษา ทั้งหลีเช่อและซินหรู
