ต่างรู้สึกงงงัน
ซินหรูพลันส่งเสียง “พวกเราทำเกินไปแล้วใช่หรือไม่ ที่จริงคุณหนูไป๋น่าสงสารมาก ดูออกว่านางชมชอบอาจารย์มากจริงๆ อาจารย์เป็นคนดีคนหนึ่ง”
“ผู้ที่น่าสงสารย่อมต้องมีสาเหตุ” หลีเช่อกล่าว “เป็นคนดีคนหนึ่งแล้วอย่างไรเล่า ไม่มีวาสนาก็คือไม่มีวาสนา เมื่อสักครู่เขาเห็นปฏิกิริยาของไป๋หยี่เนี่ยนแล้ว น้ำตาที่ไหลพรากเพราะความเจ็บปวด เรื่องเช่นบุปผาร่วงหล่นมีใจ สายธารหลั่งไหลกลับไร้รัก [1] ตัดไฟเสียแต่ต้นลมจะเป็นการดีที่สุด”
ซินหรูไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงได้แต่เงียบงันไม่พูดจา
ทั้งสองคนฉวยโอกาสกลับไปในยามราตรี แสงสุดท้ายยามอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าไป เสี้ยวจันทร์โผล่ขึ้นมาพร้อมกับดวงดารา
ยามนี้ บนถนนพลันมีเสียงเกือกม้ากระทบกันอย่างเร่งรีบ ซินหรูได้ยินเสียงแล้วมองไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งควบม้าเร็วมุ่งหน้าผ่านมาทางนี้ สายลมที่พัดชายอาภรณ์สีดำของพวกเขาทำให้เมืองเล็กๆ ที่อยู่ในความสงบตลอดมา มีบรรยากาศที่แปลกไป
รอเมื่อคนกลุ่มนั้นเข้ามาใกล้ ซินหรูลอบมองไปเห็นกรอบหน้าของคนที่อยู่ข้างหน้าสุด สีหน้าบนใบหน้าเล็กๆ นั้นพลันเปลี่ยนไป นางลากหลีเช่อเข้ามาในตรอกเล็กๆ ที่อยู่ด้านข้าง คนทั้งสองเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในนั้น
“อย่าพู
